Bedenimden çıkıp kaybolmak için fotoğraf çekiyorum, kendimi ve beni izleyen tüm insanları ve her şeyi unutuyorum, kısacası yok oluyorum bu alemden, birde olmazsa olmaz atlar varya o güzel yaratıklar, özgürlüğü yaşamak, hissetmeyi hisseden , koca gözlerine bakmak onların, mest ediyor beni, okyanus sahilindeki çılgın koşular ve nal sesleri yankılanıyor beynimde , deklanşör seside cabası :) yani atınıza binin ve makinenizide almayı umutmayın derim.....
Fotoğraflarınızın genelinde hüznü, hasreti, özlemi, dünyanın güçlüsü insanın aslında ne kadar da zayıf olduğunu gördüm. çalışmalarınız gerçekten güzel, mutlu bol fotoğraflı günler dilerim...