FotoKritik

1 fotoğrafı günün fotoğrafı seçilmiş

Fotoğraf makinesi ile ilk kez rahmetli dedemin Kodak Retinette marka fotoğraf makinesi ile tanıştım. Çok ilginçtir; o yıllara aitaklımda kalan az şeyden biri sevgili dedemin fotoğraflarımızı büyükbir özenle çekiyor olmasıdır. Sonrasında yıllar yılı fotoğraf çekmek, fotoğraflara bakmak hep ilgi alanımda oldu. Benim için çok ayrı bir değeri olan rahmetli dedemi de fotoğraflamak isterdim amaartık çok geç…
Sevgili dedemin kendi çektiğim bir fotoğrafına bile sahip değilima ma onun sözüne ettiğim o eski ama hala saat gibi çalışan makinesi bir şekilde bana intikal etti ve ne mutluyum ki dijital makinelerin olmadığı dönemlerde onunla çektiğim birçok fotoğraf var. Elbette dijital makinelerin olmadığı o yıllar farklıydı; Fotoğrafı çeker ve sonucu makinedeki bütün pozlar bitmeden göremezdik. Filmi fotoğrafçıya teslim eder, birkaç gün sonrasına randevu alırdık ve o gün gelince tüm o çektiğimiz fotoğrafları görme şansımız olurdu. Bazen bir kısmı bulanık çıkardı, bazen bir kısmı çıkmamış derdi fotoğrafçı amca:). Bazende ilk çektiğimiz ve unuttuğumuz bir poz karşımıza gelir, sürpriz yapar, gülümsetirdi :).
O yıllarda fotoğrafçılık ile ilgili olarak en çok anlamadığım konu ise; niye bazı filmlerin kutusunda ASA 100, bir kısmında ASA 200 yazıyor olmasıydı. Her seferinde belki 200 numara yazılı olanlarındaha iyi sonuçlar vereceğini düşünür fotoğrafçı amcaya sorar ve ondan da aynı cevabı alırdım.
“Evladım onlar profesyonel fotoğrafçılar için, sen şu üzerinde 100 yazanlardan alacaksın.” Mahalle fotoğrafçısından başka ne bir dergine web siteleri vardı o yıllarda bunları öğrenebilmek için...
Ee o yılarda fotoğrafçılık masraflı da bir uğraştı; film parası, banyo ücreti ve fotoğraflar için fotoğraf albümü…
Şimdi her şey çok farklı; birçoğumuz dijital makineler kullanıyoruz. Tüm fotoğraflarımız bilgisayarlarımızda, beğenmediğimiz çekimleri defalarca tekrarlayabiliyoruz, her türlü fotoğrafçılık bilgisine ulaşabiliyoruz ve hepimizin bildiği dahabirçok fark…
Uzattım galiba :)
Fotoğraf çekmenin tadını; hayatı sorgulamaya daha çok zaman ayırmaya başladığım 35’li yaşlarımdan sonra daha çok almaya başladım. Ve fotoğraf çekmenin görmek ve fark etmek olduğunu anladım. Birkaç yıldan bu yana güneşi takip eder oldum, doğanın cömertliğini, insanların güzelliğini daha bir görür oldum ve tüm bunları cebimde taşıdığım fotoğraf makineme borçlu olduğumu biliyorum.
Saygılarımla,