büyük fotografçılar gibi değil; iyi fotografçılar gibi fotograf çekmeyi arzuluyorum.
otuz yıldır bu arzumu gerçekleştirmeye çalışıyorum...
yarışmacı değil paylaşımcı fotografçıları çok severim ve fotografta paylaşımcı olmaya çalışırım. fotografçı bencilliği tehlikeli bir hastalık.
Türkiye’de fotografçılığın hiç olmazsa İran seviyesine gelmesini isterdim. ama bu günkü fotograf anlayışıyla çok zor.
Bize ait olan , bizden olan, kendine özgü kokusu olan, özgün fotografları beğenirim. Bana göre; bizden olmayan ve bizim kokumuzu hissettirmeyen taklit, özenti fotograflar anlamsız ve değersizdir.
Yerli ama evrensel özellikler taşıyan düşünceyi özümseme uğraşım devam ediyor.
bu düşünceyi fotograflarıma da yansıtmaya çalışıyorum.
Yurtseverim ve yurdumu insanıyla çok seviyorum. İnsansız bir yurt sevgisi bekçi köpekliği gibidir.
İnsanı konu almayan fotografları biçimsel olarak beğensemde çok anlamlı bulmam. ama insan olan fotograflarda da öykü ve duygu ararım.
Çektiğim fotografların türküsü, şiiri ve müziği olsun isterim. bu nedenle elden geldiğince gösterişsiz ve yalın fotograflar çekmeye çalışırım, tıpkı türkülerimiz gibi.
anlaşılmak gibi bir derdim yok. herkes anlaşılmak istediği için anlaşılamamaktan yakınıyor.. hayatı olduğu gibi fotografları da anlamaya çalışıyorum.
Fotograf sayesinde çok güzel dostluklar kurdum. fotografın bana kazandırdığı yegane şey bu dostluklarımdır.