FotoKritik

Kendimizi anlatmak... Fotoğraflar bir yönüyle fotoğrafçısını anlatmaz mı? Ama madem ki fotoğraflarda fotoğrafçının kendisine dair olanlardan ziyade fotoğrafçının aktardığı içinden bize dair olanları seçiyoruz, o halde değinmek gerek gözlerimizin neleri aktarmaya çalıştığı ve neleri gördüğünden.
1972 doğumluyum. Mimar Sinan Ünv. Mimarlık bölümünden 3 dersim kala firar ettim. Ama bağlılık okul demek değilmiş ki 10 yıldır mesleğimden kopmadım. Kopmaya da pek niyetim yok. Fotoğraf ile öğrencilik yıllarımda tanıştım. Sn. Sabit Kalfagil’in mimar olduğunu bilmeden fotoğraf bölüm sınavlarına girince ve Sabit hocaya mülakatta mimarlık 3 sınıf öğrencisi olduğumu ağzımdan kaçırınca ilk fırçamı da yemiş oldum. Ama bu fırça sayesinde fotoğrafa olan yaklaşımım genelgeçer bir heves olmak olasılığından çıkıp sarsılmaz bir anlam kazanmış oldu. O zamandan bu zamana fotoğraf benim için kelimelere dökemediğim kendi kelimelerim; izledikçe, okudukça; her anlamıyla dünyayı kavramamda yoldaşım oldu.
Yoldaşımla birlikte kimi zaman asfalt yolların düzgünlüğünde, kimi zaman engebeli arazide düşe kalka yürüyoruz işte.

"Hep bir ağızdan türkü söyleyip
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip hep beraber,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yârin yanağından gayrı her şeyde
her yerde
hep beraber!
diyebilmek
için "

Biz de bir yol sürüyoruz.........