FotoKritik

Aklima gelen ilk cümle, çocukluktan beri en sık duydugumuz, ana babalarin da en sık kullandigi cümle olacak: Biraz daha büyü ne demek istediimi anlarsin. Her seyden önce, ayni temsil ettigi sistem gibi; cümle devrik. Hatta cümle kaykik bile diyebiliriz.

Onlara göre olgunlasmamis, hayati tanimayan asi bir çocuktum. Oysa ben hep olgundum we hiç asi olmadim. Beni içine tikmak istedikleri çemberin farkindaydim yanlizca.. Bn önüme çizilen yolun disina çikmadim. Aksi gibi, o yolda yürüdüm hep. Onlari sasirtan da bu oldu. Farkli, marjinal bir hayatim olsa kasadan çürük bir portakali ayirir gibi kenara koyarlardi. Oysa tam da çizilen yolda ilerledim. Eeee, tam da sistemin içinde, orta yerindeyim. Sistem beni kusup atamaz, onun parçasiyim. Ama yürüdügüm yola küçük bombalar biraktigimi en önce onlar fark etti. Artik biraz daha büyü, ne demek istedigimi anlarsin diyemiyorlar. Ne diyorlar öyleyse?

Zorunluluklari degil tercihleri önemsedim. Olur olmaz yerde gögüsüm kabarmadi, olur olmas yerlerde asagilik duygusuna kapilmadim. iyi bir ögrenci olmadim, çünkü kötü bir sistemin iyi ögrencisi olmakti asil kötü olan.

Sistemin tam ortasindaki Truva Atindayim we yalniz degilim. Gittikçe kalabaliklasiyrz o atin içinde. Hepimiz bozguna ugramis her orduyu sewiyoruz. Çagre yok, sewiyrz iste..

Ne dmk istedigimizi anlamayan bir sürü insan war we hepsi de cümle kurmasini biliyor. Cümleler çogalmasa bile, ayni cümlenin anlami çogaliyor sürekli. Bu daha tehlikeli!

Caniniz cehenneme demiyrm. Ztn cehennem sizsiniz. Biraz daha büyüyebilseniz ne dmk istedigimizi anlarsiniz. Bu arada kenara çekilin bari. Truva atinin içi gittikçe kalabaliklasiyor, kenara çekilin.

Kenar size yakisiyor..