FotoKritik

Yaşamın heceye sığmadığını düşünenlerdenim.
(Ben)Yaşama dair ne varsa hepsinde olmak istiyorum.Bu, bir çocuğun gülüşü, ağlayışı olabilir;bir kuşun kanat çırpışı ya da yuva yapmak için taşıdığı çalı çırpı olabilir.Ölmek üzere olan bir canlının son nefesi;bir bulutun diğer bulutla çarpışması;bir aşkta yaşanılan sonsuz derinlik;bir yazıda aykırı bir sözcük;bir sokak lambasında etrafında uçan kanatlıyı yakan sıcaklık ya da tutsaklığın bitişinde, özgürlüğün başlangıcında yaşanılan mutluluk...Yuvasında annesinin gelmesini bekleyen yavru kuşun titreyen korkusu;duyulan korkunun ürpertisi;bir kitabın sayfası;bir şiirin dizesi ya da en parlak yıldızın görünmeme anında hissedilen kaybolmuşluk duygusu...
Hani arkadaşlıklar vardır;konuşmadan saatlerce yanyana oturursunuz.Çok sıkı arkadaşsınızdır.O an paylaştığınız yalnızca sessizliktir.İşte o paylaşılan arkadaşlığın huzuru, güveni;hatta bitter çikolatanın tadı...
Her şeyde olmak istiyorum...Canlı-cansız her varlık ve nesnede...
İnsan olmak ne kadar zormuş...
Ve yaşamı, yaşanılanı bir fotoğraf karesinde sonsuzlaştırmak...Bu tutkumun özeti bu...
Yurdum.