FotoKritik

1 kez günün fotoğrafçısı olmuş
4 fotoğrafı günün fotoğrafı seçilmiş

Ben bu fotoğraf çılgınlığına nasıl atıldım? Nereden esti? Benitanıyanlar beni daha çok en büyük silahım İngilizce’mi kuşanmışbiçimde tercümanlık yaparken ya da elimde saç fırçası aynakarşısında şarkı söylediğimi görenler beni bir konservatuaröğrencisi olarak hayal ederdi. E küçükken bir de "Veteriner olcambennn!!!" diye tutturduğum olmuştu bir dönem... Fakat sevgilibelgesel kanalı National Geographic, veterinerliğin sadeceköpeklerin kafalarını kaşıyıp kedileri mıncıklamaktan ibaretolmadığını, bunun yanısıra gerektiğinde bu hayvancıkların içinidışına çıkararak ameliyat yapmam gerekeceğini gösterince osevdamdan da vazgeçtim (kan tutar beni!!)... Sabahtan akşama kadarbir büroda masamın başında oturmuş, önümde öbek öbek yığılmışkağıtlara gömülmüş çeviri yaparken zaten mutlu olamazdım. Oturarakiş yapmak için fazla hiperaktifim... E diyelim ki konservatuarokudum. Başarıyla mezun oldum, şahane! Ama bir gün düzensiz uyu, ağzına sigara sür ya da konser öncesi bir akşam arkadaşlarla dışarıçık, eğlen, bağır-çağır, zıpla-hopla-tepin... Ertesi gün seskısık!? Mahvoldu mu bütün müzik kariyerin... (evet burası bittiğiman olurdu muhtemelen ve hayatımın sonuna kadar kendimi suçlardımbir ses telime mukayet olamadığım için...) Tamam kesiyorum burda, gerçek dünyaya dönelim.

Küçüklüğümden beri hep babamı örnek aldım. Mesleği mimarlıktı, fakat en büyük hobisi fotoğrafçılık bana hep daha cazip geldi(itiraf ediyorum, gecemi gündüzlerime katıp Autocad’de çizimyapmak işime gelmedi). O zamanlar yaşım gereği o güzelim Nikon, Mamiya ve Canon’a el sürmem yasaktı (evet abartı görünebilir amababam Yalçınlar’la sidik yarıştıracak kadar ekipman meraklısıydı).Sadece babamın küçük modeli olmakla yetindim. Bir zaman sonrakendime ait ilk kompakt makinemi edindim. Hiçbir olmazsa olmazteknik detayı bilmeden kendimce gözüme güzel görünen herşeyinfotoğrafını çektim. Belki çektiklerim çok mükemmel değillerdi amamerak işte...

Zaman hızla akmaya başladı. İlkokulu Halide Edip Adıvar İlköğretimOkulu’nda, ortaokulu Lakeside Middle School’da ve liseyi BüyükKolej’de bitirdim. Ve sonunda hayatımın geri kalanıyla ilgiliönemli kararımı verme aşamasına geldim. Aslında uzunca bir süre yolayrımında takılı kaldım (tabelaları yanlış koymuşlar yolumu bulmamzaman aldı..) 2007 Ağustos’ta hayatımın dönüm noktasına vardım vesonunda bir karara varabildim (oh nihayet!). Herşeyi bir kenara, fotoğrafa olan ilgimi başka bir kenara koydum. Sonuçta rüyalarımı(merak etmeyin, geceleri rüyamda sadece hortlak görmüyorum), yaşadığım olayları, hayatımı, kişiliğimi, hayallerimi, renklerimibaşka hangi meslek dalında yansıtabilirim ki? Evet, artık olmakistediğim yerdeyim...

Fotoğraf bana ne mi ifade ediyor? Fotoğrafçılık aslında günümüzdeteknolojinin kurbanı olmuş durumda. Eskiden analog makinlerleçekilen fotoğraflar binbir emekle ve uzmanlık isteyen birtitizlikle karanlık odalarda banyo edilirken, artık dijitalmakinelerle "çek ve bilgisayara aktar" işleminden sonra günümüzmodern -aydınlıkodası- olan photoshop programında düzenlemeyedöndü. Üzücü haber; artık eskisi gibi mükemmeli yakalamak içinsarfedilen çabalar sonucu duyulan haz yok, sevindirici haber; artıkkutu kutu film yakıp "tüh bunu da yaktık" demek yok. Burdadevreye giren artık yaratıcılık. Farklı düşünmek, bakmak ve görmekarasındaki farkı hissetmek ve tabi bir de karelerine kişiliğiniyansıtmak... Eh ben zaten konuşurken arada tekleyen, kelimeleriyutan biriyim... Fotoğraflarla birşeyleri anlatmak daha işimegelir... E hadi o zaman ben başlayayayım anlatmaya :)