FotoKritik

İnsanların yaptığı ve diktiği bi tarla korkuluğunun bile işe yaradığı bir dünyada, bir insanoğlunun nasıl olupta dokunduğu yerleri güzelleştiremediğini, insan maneviyatını yoktan sayıp bencilce çevresine gözlerini kapatabildiğini hiçbir zaman anlayamadım... Hala anlayamıyorum...

Ayna, sadece yüzün yansımasını göstermez... eğer gerçekten dikkatli bakmayı bilirsen ve daha derinleri görecek kadar cesaretliysen...

Fotoğrafı seviyorum... fotoğrafladığım o an, yıllar sonra hiç değişmiyor... çektiğim an öylece elimde kalıyor, beni hiç kandırmıyor, olduğundan farklı görünmüyor... Ben o anı tüm açıklığı ve doğallıyla dondurabildiğim için seviyorum...

insanların unuttuğu insanı insan yapan bazı duyguları fotoğraflarda izleyebildiğim için seviyorum.... her rengin beni başka bir duyguya yönlendirdiği ve beni en sevdiğim hikayelere götürebildiği için seviyorum fotoğrafı...

Kelimelerin yetmediği ve sesimin ulaşmadığı yerlerde ve bazen kendimi ifade etmeye gücüm yetmediği anlarda sessizce susup, fotoğraflarım aracılığıyla olanca gücümle haykırabildiğim için seviyorum fotoğrafı...

Baktığım anda ne görüyorsam o ... başka bir yüzü yok, nedeni yok, öncesi yok, sonrası yok, benden bir bekletisi yok sadece "o an" var...
Yakalayabildiğim ve yaşayabildiğm "O AN" bu sebeple seviyorum fotoğrafı....

İçinde çıkarsız, doğal, gerçek an, ve duyguları olan dünyaları seviyorum... Şiir gibi, müzik gibi, dans gibi, ve artık benliğimi saran fotoğraf gibi...