FotoKritik

3 fotoğrafı günün fotoğrafı seçilmiş

Ben aslında fotoğraf çekmiyordum...

Fakat birbiri ardına gelişen ve uzun uzun sözünü etmeye gerek görmediğim süreçler bunu sağladı...

Benim fotoğraf çekebiliyor gibi yapmamın birincil nedeni, iyi bir dost olmanın yanısıra gerçek bir fotoğrafçı olan sayın Ayhan Ülkü ile tanışmamdır. Eğer usülden de olsa bu konuda birilerine teşekkür etmem gerekiyorsa, kendisi ayrı ve özel bir yere sahiptir.İlk fotoğraf eğitimini de kendisinden aldım. Özellikle karanlık oda teknikleri konusundaki birikimlerinden faydalandım. Sonraları, genellikle sahip olunması kolay bir makine olan Zenit E ile denemeler yapmaya başladım. İlk dijital makineme ise 2006 yılında sahip oldum. Daha sonra AFSAD (Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği) ileri düzey fotoğraf eğitimi semineri eğitmenlerinden Fazlı Öztürkile çalışmalarımı sürdürdüm. 2008 yılı başında AFSAD üyeliğine kabul edildim. Böylece, fotoğrafın bulunuşuyla birlikte, çıplak gözün bizden esirgediği enstanteneleri yakalama uğraşım şekillenmiş oldu.

Bir fotoğrafın, "neyin" fotoğrafı olduğu, kendibaşınabirşey ifade etmez. Önemli olan fotoğrafçının tavrıdır;hemkalıcılaştırdığı konu karşısında hem de genel fotoğrafduruşuylailgili olan tavrı. Zaten fotoğrafçının kişiliğinden vedolayısıylada bu tavrından haberdar olmak, karşımızdakifotoğraflarıyorumlayabilmemiz için gerekli olan kavramsal bağlamıyaratır.Kısacası, fotoğraflara bakarken sadece onların görüntüselvebiçimsel özelliklerinden etkileniyor olmak yetmez. Bağlamlailgilinesnel özelliklerin yanısıra, kendi getirdiğimiz bilgi veilgibirikimi de bir fotoğraf "grubunu" nasılanlayıpdeğerlendireceğimizi belirler. Böyle bakarsak eğer;fotoğraflar biranlayışın, bir arayışın, bir tavrın izleri olarakbirbirlerinidestekler bir yapıda izleyiciye sunulmuşlarsa, ancak okoşulda birsanatçı bilinciyle ortaya çıkarıldıkları varsayılabilir.Bu durumdada tek bir "iyi" fotoğrafın birşey ifadeetmeyeceği; neyaratıcısı, ne geniş anlamıyla "dünya", ne deizleyicisi hakkındakayda değer bir söz söyleyemeyeceği kolaylıklaanlaşılır.

Ben kişisel düşüncelerin algıları renklendirdiğini düşünürüm.Birfotoğrafa kendi yaşam öykümüzün etkisi altında bakar yadaçözümleriz. Bilinçli veya bilinçsiz olarak, anlamadığımızparçalarıyok sayıp anladığımızı sandıklarımıza ise olanca önemivererekseçer ve bunları birleştiririz. Fotoğrafta gerçeği olduğugibisunma çabalarına ise gerçekçilik dendiğini biliyoruz. Fakatböylebir fotoğrafın doğru ya da gerçek olduğuna inanabilir miyiz?Yoksabunlar bize yanlızca fotoğrafçının veya yaşadığıtoplumuninançlarını ve düşüncelerini mi yansıtmaktadır?Fotoğrafmakinesinin hiçbir zaman yalan söylemediğini öne süren eskibir sözvardır. Oysa aslında gerçeğin yanlızca bir parçası sunulurki bu dayalana çok yakın olabilir. Çünkü kadrajın dışında kalandünyayıbilmemiz mümkün değildir. Bu durumda ben fotoğraftagerçekçiliktenyanayım sanırım.

Genel olarak fotoğrafçılık ve fotoğraf tekniği büyük birustalıkgerektiriyormuş gibi görünür. Oysa gerçekte gerekli olantemelbecerinin öğrenilmesi çok da zor değildir. Zor olan vebirçokkişiye güç gelen ise, ne söyleyeceğini bilmek ve bunufotoğraflaanlatabilecek bir yol bulmaktır.

Yaşam devam ediyor. Ve yaşamın olduğu her yerde çok kısazamandilimlerinde yüzbinlerce fotoğrafik kompoziyon biçimleniyor veyokoluyor. İşte bende etrafımızı saran ve sadece estetikolmaklakalmayıp bunun yanında mesajlarla yüklü bu yaşamın avcısıolmayaçalışıyorum.

Clemente Bernard’ın şu sözleri benim fotoğrafa bakışaçımıözetler:

"Kelimelerin yeni dünyalar yaratmak, bizleri başkazamanlarataşımak; duyguları, anıları ve düşüncelerisınırsızcafilizlendirmek gibi güçleri vardır. Fotoğraflarda benzergüçleresahip; bir daha asla aynı şekilde göremeyeceğimizgeçmişianlatıyorlar. Dünyamıza anıların, hüzünlerin tohumlarınıekerkimliğimizi acımasızca sorguya çekerler, fakat kelimelerinaksine, gelecek karşısında suskundurlar"

Ve fotoğrafla ilgili son söz;

"Fotoğrafı pozlandırmak; kişinin beynini, yüreğini vegözünüobjektif eksenine dizebilmesidir"
Henrie Cartier Bresson.