FotoKritik

Köşeye konuk olan Recep Güleç’in “Umutlu Bekleyişin Paradoks Düşünceleri” isimli fotoğrafına rastladığımda ilk işim fotoğrafa verilen ismi çözmeye uğraşmam oldu.
İşin içinden çıkamayacağımı anlayıp fotoğrafa yönelmem ise epey vaktimi aldı.

Recep beyin havalı bir isme sahip olan güzel fotoğrafında ilk dikkatimi çeken, köpeciklerin ayakları ile örtüşen gazete yumağı oldu.
Keşke dedim, orada olmasaydı diye ekledim.
Sonra sadece bu gazete yumağının değil aynı zamanda iri toprak ve taşların da rol çalmaya çalıştıklarını fark ettim.

Belki ortalama bir kullanıcı için o gazete yumağını yok etmek sorun olabilir fakat göze batan diğer yumrulardan PhotoShop marifeti ile azıcık klonlama, azıcık doku nakli ile kurtulmak kolaylıkla mümkündür.

Hani el değmişken arkada konuya hiçbir katkısı olmayan aksine gözü yoran, üstelik kadraja yarım yamalak girebilmiş binaları da yok etmenin kompozisyonu sadeleştirmede faydası olacağını düşündüm.

Daha pürüzsüz bir zemin üzerinde rol çalan, gözü yoran gereksiz imajlardan kurtulmuş bu köpek bakışları çok daha dokunaklı olurdu diye düşünmeye devam ettim.

Leonardo ustanın bir sözü geldi aklıma “Basit güzeldir ama yapması çok zordur” demiş usta.
Katılmamak mümkün değil, fotoğraflarda gereksiz imajlardan kurtulmanın, çevre temizliği yapmanın, kompozisyonu mümkün olduğunca sadeleştirip basitleştirmenin faydasına inanıyorum.

Çevre temizliğini ister çekim öncesi yaparsınız,
İsterseniz çekim sonrası fotoğraf işleyen programlar ile yaparsınız (bence) sonuç değişmez.

Son olarak, Recep beyin anı yakalamakta ki başarısını kutlarken, kurbağa bakış ile oluşturduğu kompozisyonu pek beğendiğimi ifade etmek isterim.