İdam..
“Bir kaç anlam kılıfı içerisinde nöbet bekleyen harfler topluluğu.”
Nedir bu anlamlar ? Hak edene verilmeli, caydırıcı unsur, trajedi, yahut insanlık ayıbı, yada cinayet.! Ve bu karmaşalar arasında bir can kaybı..
Nasıl? Niye? Neden? diye bir çok akıl yontan sorular ilişir zihne, maalesef cevapları olmayan..

Yıl 1982. İran Merbevan'da gazeteci olarak görevdeyim. Mesleğimin ilk yılları. Önceleri amatör olarak kuştur, böcektir, insandır, doğadır, portredir derken, karanlık odalarda geçen bir ömrün henüz başlangıcındayım. Ancak bir o kadar da tecrübeli..
Bir perşembe günüydü , gazeteden aradılar. İran'da irtibat halinde olduğumuz ajanstan bilgi geçmişler. Davası sonuçlanan bir mahkumun idamı mevzuu bahismiş. Benim fotoğraflamamı istediler, bende mecburen kabul ettim tabii ki.. İlk duyduğumda bayağı bir ürkmüştüm ne yalan söyleyeyim. Yirmi metre uzağımda biri göz göre göre ölüme gidicekti. Yüreğinin psikolojisi sağlam olanlar için bu çok zor bir olaydı tahminimce.. Bişeyler atıştırdıktan sonra, olayın gerçekleşeceği istikamete hareket ettik. Bir kaç yabancı gazeteci arkadaş ile birlikte şehir merkezine 12 km. uzaklıkta boş bir araziye geldik. İran'da sıcak olduğunda iliklerinin bulunduğu kemik boşluklarından bile ter aktığını hissedersin. Öyle bir gündeyiz, sigara üzerine sigara yakıyorum beklerken. Stresim hat safhada, sanki ben can verecekmişim gibi.. İngiliz gazeteci arkadaşımla bi ara göz göze gelir gibi olduk. Sanki aynaya baktığımı hissettim o an. Tuhaf, çok tuhaf.. Derken uzaktan faili belli cinayet mensupları göründü suç aletleri ile.. Bir kamyon arkasında idam için mühimmatlar, cellat, bir kaç görevli ve ölmeden kefen giydirilmiş beyaz bir beden...
Hummalı bir hazırlık sonunda işte karşımızdaydı namı değer darağacı! Yaprak kıpırdamayan o gavur sıcağında nasıl buz kesmişti ellerim. Görevlilerden biri mahkum arabasına doğru yöneldi. Bizde olay anında en iyi kareyi yakalamak için açımızı alıyorduk.
En iyi kare mi? Pehh!!
Arabadan çıkarılıp ipe doğru yürünürken, bikaç fotoğraf alayım dedim. Ama elim gitmedi. Neden bilmiyorum, ilk kez böyle birşey başıma gelmişti. Sehpa yakınlarına geldiğinde bizde yavaş yavaş yaklaşıyorduk ona. Titrediğini gördüm ve birşeyler mırıldanıyordu.. Anlayamıyordum ama fazlası ile hissediyordum. Boynuna ip geçirildiğinde son isteği soruldu. Yine bir kaç kelam ettikten sonra kafasını yukarı kaldırıp konuşmaya başladı. Sanırım dua ediyordu. İşte o anda kafasını yere indirirken birden göz göze geldik. Dondum kaldım..
Dilim, elim, bedenim nötrleşmişti o anda. Ömrümde 5 saniyenin ne anlama geldiğini işte o zaman anladım... Ruhun bedenden ayrılışını kimse bilemez ama sanırım bu öyle bir etkiydi. Kendimi toparlamaya çalışırken, gözlerininde bağlanması ile işte sona gelinmişti. Bizde hazırdık bu yaşanılan anın gölgesinde bir mum yakmaya. Sehpaya vurulması ile birlikte boyun çatırtısının, makinamın deklanşör sesi ile karıştığını fark ettim. Nasıl bir sona eriştir bu, nasıl!! Biraz önce siyaha kesmiş gözleri ile bakan gencecik oğlan nasılda boynu bükük duruyordu.. Bir kaç kare daha aldıktan sonra hemen ordan ayrıldım.

Otele geldiğimde direk odama çıkıp makinemi bir kenara koydum..
Ne fotoğraf umrumdaydı, ne haber, ne de başka bişey...Sadece yazmak istiyordum. Masa lambamı yakıp oturdum koltuğa. İhtiyacım olan gerçekten de bir kağıt ve bir kalemdi…
Yazdım içimden geldiği gibi..Mürekkebi kağıttan ayırmadan...

“Bu gece siyah, anlamını yitirdi yeryüzünde
Pırıltılar coşa gelsin siyahın matemi uğurlandı işte şarkılarla türkülerle..
Nedendir bu zoraki ölüm arzuları..
Neden sebebine pas geçilir her yaşanılan trajedilerin..
Orjinalliğini yitirmiş insanoğlu!
Ey gözünü sevdiğim insan,
Bu kadar mı acizsin sen! bu kadar mı vahşi?
Bir umut yok mudur ki yaşanılan her olayın perde arkasında,
İlla bu mudur son..
Yaşam sebebimiz nedir bilmezmisin be ey dost..
Elinden tutulması bu kadar mı zor?
Sabırsız telaşlara ne hacet söylesene
Cevabın yine kuytu bir yerlerde saklı değil mi?
Daha kaç sona eriş şekli böyle olucak peki...
Yine yanıtlar askıda öyle mi ?
Kızgınlığın faidesi geride kalanlara.
Giden gitti ey dost
Giden gitti...
Bugün o beden hayat ile birlikte kuru bir nefesede el salladı..
Boynun hep dik dursun,
Güle güle siyah gözlü asil delikanlı..”
fotodergi.com
Fotoğraf ve Şiddet Konulu Sayısı

21.10.2007
ÖZENÇ ULUZ

Foruma katılmak için üye olun...

kusursuz anlatımınız ile yazdıklarınızı bir solukta okudum...
çeştli türden idamların olduğunu hepimiz biliyoruz(kafaya kurşun, kafaya kılıç, kafaya ip)hepside cellat denilen dünyanın en ürkütücü ve tehlikeli varlıklarının, tören havasına büründürdükleri ortamda bir canlının, savunmasız bir canlının son nefesine geliş anına eşlik edenleri düşünmek kanımın donmasına yetiyor..
acı ve üzüntü içinde olduğunuzdan hiç şüphem yok..
benim aklıma iranda tahminimce en son idam edilen üç kişinin video görüntüsü geldi..
özellikle kadın olan aklımda kaldı..boynunda ip ile vinç yukarı çekmiş ama kadın yaşamaya devam ediyordu..ayaklarını yukarı aşağı oynatıp tahminimce bir an önce boynunun kırılmasını sağlayıp acısının bitmesini istiyordu..birazdan hareket etmesi bitti...............
insan onuruna yakışır bir dünya benim özlemlerim arasında..kalın sağlıcakla..

Foruma katılmak için üye olun...

insanın arka arka vaybe diyesi geliyor, gastecilikte zor iş kardeşim herşeyi canlı canlı görüyorlar kolaymı.

Foruma katılmak için üye olun...

Kukla kabile reisi Fahd da okusun, önce insan olsun sonra kendini Tanrı yerine koymaktan belki vazgeçer...
Suudi Arapya da vatandaşımız Sabri Boğday halen idamla yüzyüze ve kılını bile kıpırdatmayanlara yazıklar olsun!

Foruma katılmak için üye olun...

Bu arada..Gazeteci filan değilim..hikayem tamamen hayal ürünüdür..

Foruma katılmak için üye olun...