Merhaba,

Yorum ve ifadelerinize mutlu oldum.

İyi bir haftabaşı diliyorum.

Saygı ve sevgilerimle...

Sevgili Ufuk,

Dingin, güzel saatler be dostum, seviyorum n'yapayım :) Beğenine ve ifadene çok teşekkür ederim.

Bu yıllar "en durağan" olma skorunu katladı gerçekten.

Eminol çok isyirorum.

Hasretle...

Ben de çok seviyorum Ali bunu :)

Bir tane daha var kardeşle ayaklarınız yerden kesilmiş hani "çaaak" diyorsunuz ya; heh işte o... Onu da seviyorum ve hatta bundan daha dinamik buluyorum.

Çok sağolasın, selam ve sevgi ile...

Sevgili Dost-um merhaba,
Önceki konuşmalarımız ve yorumun birleşince Can Dündar-ın çok sevdiğim yazısı aklıma geldi.

Herşey için sağolasın, görüşmek dileğiyle.

Sevgilerimle...

___________________

HAYAT GÜZELDİR

Ulusça, bir ateş çemberinden geçiyoruz. Dayanmanın tek yolu var: Acıları oyuna dönüştürmek

Üniversitede "tuhaf bir arkadaşım var­dı. Geceleri toprağa uzanıp yıldızları gözlemeye ve uzaylıları beklemeye bayılırdı.

Bir gün, uzun zamandır kuşkulandığı şeyi açmıştı bana, zor bir sır verircesine:

Birilerinin kendisiyle "hayat" adını ver­dikleri bir oyun oynadıklarını düşünüyordu. Öyle ki yaşadığımız herşey bu yanılsa­ma için özel olarak düzenlenmişti. Mesela kendisine gösterilenden tamamen başka bir dış dünya olduğuna inanıyordu. Pence­reden bakınca dışarıda gördüklerinin, per­deyi çektiği andan itibaren bambaşka bir hal aldığı kanısındaydı. Sanki "yukarıdaki­ler, " O'nunla oynamak için "dışarı"yı öyle tanzim ediyorlar, O perdeyi çekince de kıs kıs gülerek içeri bakıyor, O'nu izliyorlardı.

Bazen otururken, aniden perdeyi açıp dışarıyı kontrol etmek istiyor, adeta kendisiyle oyun ve sonunda hayat, hayalin karşısında yenik düşüyor. oynayanları faka bastırmaya çalı­şıyordu.

Bir süre sonra perdelerini aç­maz oldu. Ya bu "oyun"a ortak olmamak için ya da tersine, ken­dini tamamen bu oyunun büyüsü­ne kaptırdığından...

O'na bunun bir yanılsama ol­duğunu anlatmaya çalıştığımızda "Ne biliyorsunuz ki..." diyordu, "...aynı oyunu size de oynuyor­lar."

Zamanla bu "yanılsama"yı ha­yata karşı bir mevziye dönüştürdü.

Biz "dışarıda" ufalanırken, O içerde ayakta kalmayı başardı.

* * *
"Hayat Güzeldir" filmini izleyince, başroldeki çocuğu O'na benzettim.

Son yılların bu en güzel politik filmi, savaş yıllarında faşistlerce toplama kampına tıkılan bir İtalyan ailenin öyküsünü an­latıyor. Baba, oğluna kampın zulmünü hissettirmemek için herşeyi bir oyun gibi sunuyor. Oyunda toplayacağı puanlarla kazanacağı tank 'için bütün bu eziyetlere katlanması gerektiğini tel­kin ediyor.

Zavallı küçük, bu yalanı merhem yapıp sürüyor yaralarına... Puanlarla doyuruyor karnını...

Ve sonunda hayat, hayalin karşısında yenik düşüyor.

***

Geçen hafta, ulusça bir ateş çemberi­nin içinden geçtiğimiz günlerden bir gün, sıradan bir eve konuk olduk. Televizyon­dan odaya, vahşi bir yangının kül ettiği in­sanların görüntüleriyle geride bıraktıkları­nın feryatları taşıyordu. Konuğu olduğu­muz ailenin reisi belki bunlara dayanamadığından, belki öbür kanalda başlayan "oyun"u kaçırmamam kaygısıyla "zapladı hayatı" ve "oyun"a döndü.

Kandırılmış küçük bir çocuk gibi, öbür kanalda tutuşan hayatı unutup bize büyük hediyeyi kazandıracak puanların peşine düştük birden...

Unuttuğumuz her acı, bir puan olarak yazıldı hanemize...

En iyi oynayanlar, en az hatırlayanlar­dı.. Sonunda "tank gibi" bir arabayla ödüllendirildiler.

Kaçacak, sığınacak başka neresi vardı ki?

Hayat karşısında hayal dışında dayanağımız, düş gücü dışın­da gücümüz kalmamıştı ki...

Bize gösterilen bu rengârenk dünyanın gerçek olmadığını, ama asıl hayatın bu olduğuna inanmamızı isteyenlerin "yukarı­dan, " "camın dışından" kıs kıs gülerek bizi izlediklerini, aniden perdeye sarılıp çekiversek bambaşka bir dünyayla karşılaşabile­ceğimizi bilenler vardı aramızda...

Ama bunu bilmek, sadece daha çok acı çekmeye yarıyordu.

Oysa ustalık, acıları oyuna dönüştürebilmekteydi...

Oyun gruplarına ayrılıp, unutma yarışma girdik.

Artık lotoya, totoya, ufoya inananlarımız, camiye, partiye, kahveye sığınanlarımız, güzel yarınları, ahiret gününü, beyaz at­lı prensi, mesihi, büyük ikramiyeyi bekleyenlerimiz, hepimiz ya­nılsamalara tutunarak katlanıyoruz hayata...

Bu oyunda gönüllü rol alıyoruz.

Hapishanemizin duvarlarını boyuyoruz.

"Perdelerimizi çekip" gözümüzü cama dikerek oyuna katılı­yoruz gece boyunca... Acıları unutarak puan toplamaya çalışıyo­ruz.

Puanlar tamam olduğunda ödülümüz bir tank olacak: bili­yoruz.

"Yukarıdakiler, " bu kahredici hayatı, neşeli bir oyun olarak yutturmanın keyfiyle camın dışından bakıp nanik yapıyorlar.

Durumu sezsek de ses etmiyoruz.

Ses edenlerin başına gelenleri gördüğümüzden. "Haat gü­zeldir" diyoruz ve biz de oynuyoruz.

123456

Merhaba sevgili Uğur,

Yroumuna çok teşekkür ediyoruö.

Görüşmek dileğiyle,

Saygı ve sevgilerimle...

Otomobille süretle giderken cama pat diye yapışan sineğe benziyor değil mi? :P

Özledim gavuru gelsin diye çatıyorum çaktırmayın :)

Katılımınıza mutlu oldum, çok teşekkürler...

Selamlar Manavgat'dan...

gavur da seni özledi. ama bu sefer geldiğimde büyük gavura gidelim anamura :)))

Çok isterim, anlaştık :)

Merhaba Orhan Bey,

Yorumunuzu paylaşmanıza mutlu oldum.

Fakat sol tarafla ilgili görüşlerinize katılmadığımı üzülerek belirtmek istiyorum.

Sağ tarafta bize poz veren modele denge oluştururken tripot ve kareye kendiliğinden giren kişi kendi çapında bir derinlik de sağlıyor diye düşünüyorum.

Size de başarı ve iyi akşamlar diliyorum.

Saygı ve sevgilerimle...

Görüşünüze saygı duyuyorum

Teşekkür ediyorum :)

İyi akşamlar dileklerimle,

Saygı ve sevgilerimle...

Çok teşekkür ediyorum,

İyi akşamlar dilerim :)

Teşekkür ediyorum :)

İyi akşamlar dilerim.

Saygı ve sevgilerlimle...

Çekimde biz de oldukça eğlendik :))

Beğeninizden ve ifade etmenizden mutlu oldum.

Çok teşekkür ediyorum.

Saygı ve sevgilerimle...