teşekkür ederim. fotoğraflarıma olabildiğince duygu yerleştirmeye çalışıyorum. ama daha acemiyim. İyi olmak için çabalayacağım...

Teşekkürler dostum. Elimden geldiğince makinemi elimden düşürmüyorum. Bol bol fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Acemi olmak zor. Sizin de fotoğraflarınızı sitede görmek isterim...

Karakter ise ailemizin sarhoşu. Yıl başında sarhoş olarak bizi eğlendiren iyi arkadaşlarımızda biri. Çalışkan bir delikanlı :)

Sevgiler

Eleştirileriniz için çok teşekkürler Erdal Bey. Özellikle sizin yazdıklarınızı ciddiyetle okuyorum ve kendime her eleştirinizden birşeyler ekliyorum. Bu nedenle Erdal Abi ya da Erdal Hocam demek istiyorum size hep. İÇimden geçen sürekli bu...

Öncelikle şunu bilmenizi isterim. Ben teknolojiden uzak birisi değilim. Öyle olsaydım ekonomimin ciddi bir kısmını teknolojiye ayırmazdım. Özellikle PS ile uzun zamandır haşır neşirim. Web tasarımı yaparken PS benim sağ kolum gibidir. Hatta bu sayede sınıftaki sınırlı sayıdaki banko ödevin ciddi bir kısmını ben çıkardım. (övünmek için söylemiyorum. sadece bilgisayar öğretmeni olacağım halde teknolojiden uzak gördüğünüzü düşündüğüm için yazdım bunları.)

Resmi rötuşlamamamın sebebini şuna bağlayacağım:
Benim için her zaman ilk aşkımın çok büyük bir önemi vardır. Kalbimden hiç çıkartmam, belki de o hiç çıkmak istemez :) "Ne alakası var bunun konumuzla?" diye haklıca bir soru aklınıza geldi değil mi? Bence çok haklısınız. Ama ben daha çok haklıyım :) nedenini açıklayayım: Özellikle erkekler ilk aşklarını hiç unutamazlar. Çevremdeki arkadaşlarım ve duyduğum hikayeler hep bu hipoteze çıkıyor. Hep aynı yoldayız... Eşiniz sizin ilk aşkınız mı bilmiyorum ama eğer değilse ve 16 yaşlarında bir aşk (ilk aşk) deneyimi yaşadıysanız yavaş yavaş anlıyorsunuz demektir. İlk aşlarımız hep SAF olur, öyle değil mi? En ufak kötü bir his beslemeyiz biricik meleğimize. O bizim için tam bir melektir dünyadaki en kötü insan olsa bile, üflesek tüy gibi uçar, beyaz bir tüy gibi; daha doğrusu beyaz bir melek gibi... Ona en ufak bir oyun oynamamışızdır; onu kaybedeceğimizi bilsek bile... Bu duyguyu bilirsiniz değil mi? Siz çok seviyorsunuzdur. Onun için besteler yaparsınız, şiirler yazarsınız, belki de fotoğraflar çekersiniz... Ama kesinlikle ona oyun oynamazsınız. Onu elinizden kaçırmamak için planlar kurmazsınız. Çünkü içinizdeki herşey çok saf ona karşı. Gün gelir o sizi bırakır gider. O anın hayali aklınızdan çıkmaz bir türlü... Bir ses varsa kulağınızda onun sesidir. Telefonunuz çaldığında o olsun diye tüm kalbinizle dualar edersiniz. Onun adını en alakasız bir yerde duysanız bile heycanlanırsınız deli gibi. En alakasız insan olsa bile eğer onun adını taşıyorsa sizin için çok değerledir. EĞer burda bana bu kadar satır yazdırıyorsa o benim hala kalbimdedir. Eğer bunları okurken aklınıza o geliyorsa o hala kalbinizdedir. Hiç bir zaman da kalbimizden çıkmayacak. Belki birgün sesini unutacağız, bir gün fotoğraflarını yakıp hayalini unutacağız, günlüğümüzü yakıp tarihimizi yok edip anlarımızı unutacağız, adını unutacağız belki de... Ama 'O' hep kalbimizde kalacak. Her zaman 'O vardı hayatımda. Şimdi olmasa da burada.' diyip kalbimizi göstereceğiz titreyen sesimizle. İşte onu bu kadar sevdiğimiz için ona hiç oyun oynamadık. Herşey çok saftı. Belki bu saflığımızdan dolayı o yanımızda değil şimdi. Belki de o yanımızda olmadığı için büyüsü hala esiyor içimizde biryerlerde. Eğer İlhan UÇKAN'ın kitaplarındaki (Kadınları kullanma kılavuzu, Erkekleri kullanma kılavuzu) gibi davransaydık ona yani oyun oynasaydık tüm saflık bir balon gibi uçup gidecekti gökyüzünün derinliklerine. Eğer duygularımıza rötüş yapsaydık tüm saflık gitmez miydi? Deklanşöre bastığımızda heyecandan elimiz titrediyse ve fotoğraf bulanık çıktıysa onu düzeltmeli miyiz; yoksa aynı heyacanı yaşamalı mı bir daha? Eğer aynı heyecanı ikinci basışımda yaşayamayacaksam neden rötuşlayım ki fotoğrafı? Tıpkı şimdiki gibi. İlk aşkımın üzerinden kaç ilişki geçirdim bilmiyorum. Standart çaptın erkek işte. Hepsine yeni bir oyun, hepsine farklı bir acı... Artık onlar bana aşk besliyorlar. Bense o heyecanı artık yaşayamıyorum. Çünkü oyun oynadım, rötuş yaptım ve istediğimi elde ettim. Şİmdi rötüş yapmıyorum ama hala oyun oynamadığım zamanlardaki heyecanı yakalayamıyorum. İşte bu yüzden rötuşa karşıyım. Dijital makine alınca zaten tarama sorunum kalmayacak. Bu heyecanı şimdi kaybetmemeliyim bence. Hep götürmeliyim yanımda...

İkinci olarak çerçevesiz olduğu için fotoğraflarım çok özür dilerim. Unutmuşum da. Bunu acemliliğime verin lütfen...

Resimdeki beyaz kısımsa; onu yükledikten sonra farkettim. Halbuki kesmiştim. Demekki orası gözümden kaçmış. Onun için de çok özür dilerim. Bundan sonra bu hatalarımı gidereceğim.

Siz bir usta olarak fotoğraflarımı eleştirdiğiniz için çok çok teşekkür ediyorum. Yeni yükleyeceğim fotoğrafları da aynı şekilde eleştirmeniz beni çok mutlu edecek...
Daha iyi olacağım...
Sevgiler...
Başarılar...

Fotoğraflarınızı sürekli takip ediyorum bu arada. Yakında kıskançlık krizlerine girebilirim.

Merhaba Aysar ;
Birazda sert kaçan sözlerimi anlayışla karşılayıp tertemiz cevaplar verdiğin için asıl ben teşekkür ederim sana...
Fotoğraftaki serüven uzun soluklu ve bir girince işin içine bir daha çıkmak güç...
Bu nedenle (ilk aşk konusunda haklı olsan da) hala teknolojinin nimetlerinden faydalanmakgerektiğini düşünüyor ve teknoloji emeğimizi daha güzel gözterecekse neden olmasın diyorum...

Sevgiler, görüşmek üzere :))

Erdal Bey;
Usta fırçasına alışamazsak nasıl usta oluruz?
"Püf noktası" deyiminin hikayesini bilir misiniz?

Sevgili EsSufii,
Yorumun için teşekkürler. Keşke fotoğrafın orjinal halini gösterme şansım olsaydı. Gün gelir o da olur...

Fotoğrafın sağındaki kişinin belirsiz olmasını ben istedim. Esas modelin daha fazla ön plana çıkmasını istedim bir de yalnız görünmemesini...

Konyaya bir kaç defa gittim. Güzel bir şehir. Mevlanayı ziyaret ettik. Alaaddin tepesini ve meramı gezdik. Güzel bir yer Konya. Gün gelir buluşuruz. Teşekkürler.

Başarılar...