:) Biliyorum Muammer, bu ikinci sanırım benim bildiğim...İlki Galatasarayın Avrupa Şampiyonu olduğu andı(Danimarka' da mıydı?) İkincisi de bu:) Onun için özellikle portfolyom için bu fotoğrafını seçtim. Gülseren diyor ki; "Üçüncüyü ya görürüz ya görmeyiz" diyor:)

Çok teşekkür ediyorum nazik yorumun için. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle.

Çok teşekkürler Ayhan bey nazik yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.

Çok teşekkürler Emre nazik yorumun için. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle.

Muammer' le aynı anda birbirimizi çekmeye kalkışmıştık, ona gülüyor böyle. Sen yoktun sanırım o gün. Bu fotoğrafı çektikten kısa bir süre sonra Emre aramış ve kaza yaptığını söylemişti. Cümbür cemaat kaza mahalline koşmuştuk. Böyle de bir anısı var...

Çok teşekkür ediyorum içten yorumun için. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle.

Merhaba sevgili Dost' um.

27 yıldır hep Muammer bizleri fotoğrafladı. O nedenle onun fotoğrafı daha azdır. Bir öykücüğünü Ahmet' le paylaştım Muammer' in. Bir diğerini de senle paylaşmak isterim Kemal:

TÜNEL’İN ÖNÜNDE BİR ASKER

Aylardan Aralık, soğuk bir kış günü. Sabahın erken saatleri ,Tünel’in önü kalabalık. Metro dağılmış, insanlar işlerine yetişmek için hızlı adımlarla koşturuyor. Kimi daireye geç kalmamak, kimi dükkan açmak, kimi okuluna yetişmek için…Kalabalıklar kısa bir süre sonra dağılıyor,Tünel’in önü tekrar boşalıyor.

Tünel’in önünde bir asker sert adımlarla kaldırımları boydan boya gidip,geliyor…Sert, dondurucu bir rüzgar esiyor.Asker iliklerine kadar titriyor.Isınmak için adımlarını daha sık ve sert atmaya başlıyor. Kulaklarının donduğunu,ellerinin buz kestiğini hissediyor. Güneşi arıyor gökyüzünde. Kapkara, suratı asık bulutlar dolaşıyor tepesinde. Isınmasını sağlayacak ne varsa düşünüyor birer birer. İlk önce sıcak,buğusu tüten bir bardak çay düşlüyor.İçi ısınır gibi oluyor bir an. Sonra köydeki evinin saç sobası geliyor aklına.Kış günleri bağdaş kurup,yanıbaşına çöreklendiği…Odunların çatırdayarak yanması değişik bir haz verirdi ona. Saç soba, yandıkça nar gibi kızarır,odayı iyice ısıtırdı.Sıcaklığın verdiği iç geçmesiyle çoğu kez uyuyakalırdı sobanın kenarındaki yer minderinde.

Bunları düşünürken biraz ısınır gibi oldu.Ama elindeki buz gibi soğuk tüfek tekrar ellerindeki sıcaklığı geri aldı.Tüfeği bir an elinden atmak istedi. Sonra bunu düşündüğünden dolayı utandı.Ülkesini ona ve silahına teslim etmişlerdi. Ülkesini koruyacak,düşmana,vatan hainlerine,soygunculara,anarşistlere göz açtırmayacaktı.Onun görevi buydu.Ya nasıl atardı silahı elinden. Bu düşünceler onu tekrar silaha sıkı sıkı sarılmasını sağladı. Acaba, hayatta neye sarılmıştı bu silaha sarıldığı gibi? Hiç bir şeye diye düşündü. Yavuklusuna bile böyle, tutkuyla sarılmamıştı. Gözleri daldı , bir an köyüne ve yavuklusuna gitti. Nasıl da el sallamıştı o askere uğurlanırken; utanarak gizli gizli…Kapı aralığından ona el sallarken belki de ağlıyordu. Fakat o gözyaşlarını göremeyecek kadar uzaktaydı. Askere gidiyordu. Askerlik, ayrılık, gurbet yüreğini burarcasına acı veriyordu, gözleri yaşarıyor, boğazına bir şeyler düğümleniyor ama o kadar. Ağlamak yok.Öyle öğretmişlerdi. ‘’Erkek adam ağlamaz’’ Hele asker hiç.

Bekledikleri otobüs yolları tozutarak köy meydanına girdi. Artık vedalaşmak zamanı gelmişti.Eğilip babasının elini öptü.Babası da askere evlat göndermenin derin gururuyla ona sarılıp alnından öptü.Anasıyla ,bacısıyla vedalaştıktan sonra yavuklusuna da bir kaçamak bakış fırlattı. Otobüs, tozlu topraklı yollarda hızla yol alırken, köyü kalkan toz bulutlarının ardında ufak ufak kayboluyordu.

>>>

Bu anımsamalarla birlikte içine de bir sıcaklık yayılmıştı.Ama bu onun üşümesini gideremiyordu. Hava soğuk …Hele o dondurucu soğuk iliklerine kadar işliyordu. Sanki sıcak bir şeymiş gibi tüfeğine tekrar sımsıkı sarıldı. Tüfeğin bir an için soba borusu olmasını istedi.Hiç olmazsa ısınırdı. Halbuki tüfek herkesi korkutmaktan, soğuk bir alet olmaktan başka bir işe yaramıyordu.Silahından herkes korkuyordu.Önünden insanlar sanki patlayacakmış gibi korkak ve ürkek geçiyorlardı.

Tünel’in önü tekrar kalabalıklaştı. Metro,Tünel-Karaköy arası aralıksız işliyordu. Sabahın bu erken saatlerinde insanlar öbek öbek Tünel’in ucundan dışarı çıkıyor, İstiklal Caddesi’ne doğru yöneliyor.

İnsanlar kalabalıklaştıkça askerin dikkati daha çok artıyor.Kalabalık içinde şüpheli, kalın paltolu,öğrenci kılıklı gençleri süzüyor. Gençlere çok kızıyordu, özellikle üniversiteli gençlere.Bütün olayların sorumlusu bunlar, her türlü melanet bunlarda. Banka soyarlar, adam öldürürler, devleti yıkmaya kalkışırlar.Ne kötülük varsa bunlarda…Gazetelerden okuduğu, radyo ve televizyondan dinlediği kadarıyla böyle bir kanı oluşmuştu onda.



Nöbetinin bitmesine daha çok vardı.Rüzgar da çok delice esiyordu. Kulakları morartırcasına… Ellerini ovuşturdu, adımlarını daha hızlı atmaya başladı. Ama ısınmak ne mümkün.

Bu arada elinde kitapları,temiz giyimli,öğrenci olduğu halinden belli bir genç askere yaklaştı.Üşüdüğünü anlamış olacak ki, sıcak ve dostça bir tebessümle elindeki yün eldivenleri çıkarıp ona uzattı.

- Buyur asker ağa , al giy bu eldivenleri,üşümüşsün.

Asker ilk önce anlamsız anlamsız baktı, böyle bir hareket beklemiyordu.Bu genç, kendi yün eldivenlerini ona uzatıyor, giymesini istiyordu.Bir an düşündü. Almalı mıydı yoksa ‘’Asker üşümez’’ deyip geri mi çevirmeliydi? Gencin israr ettiğini görünce fazla düşünmeden aldı ve ellerine geçirdi eldivenleri.Genç arkasına bakmadan kalabalığa karışmıştı.Gencin bu hareketi karşısında ellerinden çok yüreği ısınmıştı.

Metro yine boşaldı.Tünel’in ağzı yine kalabalıklaştı.Yine hep aynı kalabalık…Fakat değişen bir şey varsa, o da askerin kalın paltolu gençlere bakışlarında idi.Artık elindeki silah daha eğik, bakışları ise daha yumuşak ve sevecendi.

Muammer Güver

02/07/1981 - Göztepe

Çok sağolasın sevgili Dost' um içten yorumun için. Beğenmen mutlu etti beni.

Sevgiyle.

Muammer iyi de yazar sevgili dostum. Bu vesileyle bir yazısını paylaşmış olalım:

EYLÜL’DE GİTME



Yıl 1970…

Aylardan Eylül. Günlerden hangi gün olduğunu hatırlamıyorum, ama hüzünlü bir gün olsa gerek.Ayrılığın ilk defa yaşandığı, gurbete ilk adımın atıldığı ılık bir sonbahar günü.Ağaçlar yapraklarını dökmüş, etraf yaprak yığınları ile dolu.Havada kuşlar uçuşuyor.Yaz bitti.Kuşlarda bunun farkında, kendilerine sıcak ülkeler aramak için belirsiz bir yöne doğru kanat çırpıyorlar. Kuşlar da gidiyor…



Uzak, bilinmeyen yabancı bir ülkeye doğru gidiş başlıyor. İnsanlar niçin gidiyor? Ne işleri var oralarda? Ekmek kavgası ne, geçim sıkıntısı nedir? O çocuk aklım ermiyor tüm bunlara.



O gün annemi yolculuyoruz. Ailemiz toplanmış, eş-dost, konu-komşu yolcuyu uğurlamaya gelmiş.Amcaoğlu da fotoğraf makinesini getirmiş, ayrılığın fotoğrafını çekmeğe…Evimiz bahçeli bir gecekondu. Etrafı ağaçlarla çevrili, küçük, sıcak bir yuva.Evimizin önünde üstü beton kaplı bir su sarnıçı var. Yolcuyu aramıza alıp sarnıcın üzerinde fotoğraf çekiliyoruz.

Yıllar sonra, çektirdiğim fotoğrafıma bakıyorum.Yaşım o zamanlar 12, ortaokul birinci sınıfa yeni başlamışım.Üzerimde kahverengi bir takım elbise. O zamana kadar ilk defa bir takım elbise giymenin verdiği acemilikle üzerimde duruyor.İçinde beyaz bir gömlek ve sıkıca bağlanmış bir kravat.Ceketin üç düğmesi var, üçü de sonuna dek ilikli. Yüzümde bir tebessüm, yüzüm gülüyor, dişlerim görülürcesine… Fotoğraf bunları tesbit etmiş. Ama objektifin yakalayamadığı, gözden kaçırdığı bir şey var. İçin için ağlayan bir çocuk yüreği…Objektif ancak gülen gözlerin resmini çekebilir.Ağlayan bir kalbin fotoğrafını hangi objektif tesbit edebilir.



İşte böyle bir Eylül akşamı annemi yolculadık.Bazıları ağladı, bazıları gözyaşlarını içine döktü. Ben ağlamadım.Belki de ağlamaktan utandığımdan…



Aylar,mevsimler birbirini kovaladı ve bir sene sonra yine böyle bir sonbaharda babam, annemin başlattığı yolculuğa ikinci adımı attı. O da gitti,yağmurlu bir sonbahar akşamı…Daha sonra gurbet yolculuğuna açılan kapıdan kardeşlerimde geçtiler birer,ikişer, sessiz sedasız…



Eylül gelince hep bu ayrılıklar canlanır gözümde. Yeniden yaşarım ayrılığın yürek yakan acısını.Eylül’de hep giderler.Eylül bir gidiş,bir ayrılış,bir yalnızlıktır. Eylül gelince bu tür duygular benliğimi sarar, içim bir tuhaf ezilir.Günlerce kendime gelemem, odalara sığamam,boğulur gibi olurum.Kendimi sokağa atar,düşünceli, üzgün üzgün dolaşırım.Ya da sıkıntımı dökecek bir dost ararım. Eylül sıkıntı ve mutsuzluklarla dolu, hüzünlü bir aydır benim için.Bu nedenle Eylül’ leri hiç sevmem.



Ağustos bayram ayıdır.Ağustos gelince 11 ayın sultanı gelmiş gibi sevinirim.Evimizde bir sevinç, bir bayram yaşanır, 11 ayın özlemi giderilir. Yuvaya bir sıcaklık,bir huzur gelir. Sokaklarda daha bir neşeli yürürüm.İnsanlara,ağaçlara,kuşlara selam saçarım.Yüreğim çoşkuyla dolar,insanları,tabiatı bir başka severim.

Ama ne yazık ki her güzel şey gibi o da kısa sürer. Ağustos’la birlikte yaşanan bir aylık sevinç son bulur.Eylül gelir.Ayrılıkların ve yalnızlığın yüreğime kara bir kabus gibi çöktüğünü hissederim.Benliğim derinden sarsılır.Gelenler gitmişlerdir…



Aynı filmin bir başka matinesi oynamaya başlar yaşam sahnesinde; EYLÜL’DE GİTME.

Muammer Güver
11 Eylül 1981
Göztepe

Çok teşekkürler sevgili dostum içten yorumun için. Beğenmen mutlu etti beni.

Sevgiyle.

Soluksuz okuyuverdim,kendimdende cok sey gordum bu yazida...yani ayni filmin bir baska matinesi gibi..
Birgun(cokgun,cok cok gun...) hep birlikte bu dostlarimizlada beraber oluruz...
Sevgilerimle...

Elbette:)

Sevgili Serdal gülüşü kaçırmak istemedim, çok doğaldı çünkü. Teşekkürler nazik yorumun için. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle.

Doğal bir andı...Çok teşekkürler sevgili Yusuf içten yorumun için. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle.