:) Nerde olsam kediler geliyor buluyor beni, biliyorsun. O gün de akın akın geldiler. Modellik eden bu kediciğin patisinde sorun vardı. Kemal onu incelerken çekiverdim ben de...

Çokteşekkür ediyorum içten yorumun için. Beğendiğine çok sevindim.

Sevgiyle.

Sevgili Özgür çok teşekkürler nazik yorumunuz için. Beğendiğinize çok sevindim.

Sevgiyle.

Demek ki amacıma ulaşmışım sevgili Alev:) Pekiştirdiğiniz ve içten duygularınızı paylaştığınız için yürek dolusu teşekkürler.

Sevgiyle.

Sevgili yaprak çok teşekkürler içten yorumun için. Seni yeniden görmek çok hoş:)

Önce duygu bence, biliyorsun sonra onu destekleyen teknik.

Çok teşekkürler nazik yorumun için. Beğendiğine çok sevindim. Mehmet' e selamlar...

Sevgiyle.

"Bilmediğiniz kelimelerin altını çizin, derdi Öğretmenim.
Bunca yıl, bunca yol, bunca hayat ve kitaptan
sonra bütün kelimelerin altını çiziyorum
-Öğretmenim, artık izin istiyorum"

Mungan' ın anlamlı bulduğum bu şiiriyle merhaba demek istedim cân dosta...

Bu kelimelerden bazıların altına zamanla iki, üç çizgi daha atıldı, bazılarına hâlâ atılmakta daha derinine anlamak öğrenmek için...Anlamaya, öğrenmeye ve uygulamaya çalışıldı. "Dost" ve "dostluk" kavramları da altına çokça çizgi çekilenlerden...

sessiz,
sevinerek,
severek,
sevilerek,
içten........gelen ve yorumlayan dosta teşekkürler. Beğendiğine çok sevindim sevgili Fatih.

Sevgiyle.

Sevgili Meral çok da haksız değilsiniz umutsuzluğunuzun artması konusunda. Ancak bu hale gelişimiz/getirilişimiz sitem tarafından planlı programlı yapıldığı için yapılacak çok fazla birşey de yok. Tüm değerlerin hızla kirlendiği günümüzde dostlar bataklıkta bir gül misali gelmekte...

Çok teşekkürler içten yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.

Merhaba sevgili Ahmet,

Tüm sistem toplumdan bireye geçmek üzere kurgulandı uzun yıllar. Neymiş, birey olarak düşünürse insan kendisini, daha güçlü olurmuş, sorunlarla daha kolay başa çıkarmış vs. vs...

Görsel olsun yazılı basın olsun bunu pompaladı yıllardır. Özellikle "İkitelli Medyası" üstüne düşen görevi hakkıyla(!) yerine getirdi. Sonuçta, özetle insan da toplumsal kaygıdan uzak, tüketim çılgınlığından nasibini almış, güçlü ama birey olmanın reçetesinde yazan bencillik, yalnızlık gibi yan etkilerden nasibini almış bir varlık olup çıktı.

İnsan artık evde karabiberi kalmamışsa komşusundan karabiber isteyemiyor.
Komşusunun cenazesinden haberi olmuyor.
Bayramlarda tatil yapıyor.
Çocuğuna ilgi ve alakası b.sayarını her yıl bir üst modelle yenilemek, en son teknoloji ürünü oyuncakları eve doldurmak,onu arada sırada Mc Donalds' a götürmek, modaya uygun giydirmek, paralı okullarda okutmakla ölçülüyor.yani ne kadar çok para harcarsa o kadar ilgi ve alaka gösteriyor çocuğuna. Bunun için de daha çok çalışması ve daha fazla yalnızlaşması gerekiyor.

Örnekler o kadar çok ki...

Bu tuzağa düşmemiş, teslim olmamış insan çok az. benim tanıdığım daha da az...Sen de onlardan birisin sevgili dostum...

İyi ki varsın/ız!

her zamanki gibi duyarlı, duygulu yorumun için yürekten teşekkürler. Beğendiğine sevindim.

Sevgiyle kal, dostsuz kalma...

Sevgili Dost' um zaman dardı ve "benim İstanbul' umun çok az kısmını görebildiniz. Daha uzun zaman aralıklarında daha fazlasını görürüz umarım.

______________

Babaannemler Şehremini'de oturuyordu. Tahtakurularının Konağı istimlâk edilmemiş ve Bahçelievler'e taşınılmamıştı henüz. (Annem evlendiği gün tahtakurularının ısırması sonucu hastanelik olunca bu ismi takmış konağa. Ev halkının yanında söylemezdi tabii ama halam kasılarak -boyu daha da uzardı o zaman- 'Konağın şusu, busu' dedikçe annem de; "Hıh, konakmış, Tahtakurularının Konağı" derdi fısıltıyla)

Sokaktan bakınca üç katlı, tahtaları yağmuru eme eme rüzgarın tokadını yiye yiye iyice kararmış, sağa doğru hafif çarpık hatta yanındaki bina olmasa yıkılıverecekmiş izlenimi veren ahşap bir evdi. Kapıdan kocaman taş bir avluya girilirdi. Sağ tarafta bahçeye açılan bir kapı vardı. Bahçe dediğim yer de dar uzun, koridor gibi, orta yerinde yanlışlıkla bitivermiş bir incir ağacı ve sanki incir ağacından utanılıyormuş da kimseler görmesin diye ondan daha yüksek bahçe duvarı olan bir yerdi. Taş avlunun demirbaşları ise bir çeşmeyle Mestan ve yavrularıydı.

Mestan

Babamın tayini Hendek'e çıkmış ve oraya taşınmıştık ama sık sık İstanbul'a gelir ve mutlaka Tahtakurularının Konağı'nda kalırdık. Her gelişimizde Mestan'ın peşinde üç beş yavru olurdu. Yavruların büyüdüklerini hiç görmedim. Çocuk aklıyla yavruların hep aynı kediler olduğunu düşünürdüm. Fatma'nım Teyze anlattı bir gün; meğerse yavrularını emziriyor, avlanmayı öğretiyor ve dış dünyaya salıveriyormuş bizim Mestan. Sonra yeniden yavruluyormuş. Çok şaşırmıştım. Yavrulara üzülüp ağlamıştım hatta. Fatma'nım Teyze de beni teselli etmek için odasında gizli gizli patates kızartıp yedirmişti bana yine.

Fatma'nım Teyze

Fatma'nım Teyze vaktiyle Şehremini'nin en güzel kızlarından biriymiş. Güzel de bir evlilik yapmış, mutluymuş da. Bir oğlu olmuş. Oğlu 19 yaşındayken eşi vefat etmiş Fatma'nım Teyze'nin. Hayırsız çıkan oğlu annesini kandırıp konağı sattırınca ve parasıyla beraber sırra kadem basınca, ortalarda evsiz barksız, parasız pulsuz bi başına kalıveren Fatma'nıma babaannem sahip çıkmış. Avlunun solunda iki basamakla çıkılan bir odayı ona vermiş. Fatma'nım Teyze de ailenin bir üyesi olmuş o günden sonra.

Hep camın önünde otururdu Fatma'nım Teyze ve bir gün oğlunun gelip onu alacağı günü beklerdi. Kimseye söylemezdi beklediğini ama herkes bilirdi ve aralarında konuşurlarken ben de öğrenmiştim.

Patates kızartması

Fatma'nım Teyze'nin gündüz oturmak gece ise yatmak için kullandığı sedirinin altındaki sepette her zaman patates olurdu. İşaretle beni odasına çağırır, usulca kapıyı kapatır ve pompalı ocağı yakarak bana patates kızartırdı. Kimse görmesin diye de sıcak sıcak yedirirdi. Bir kaç kez babaanneme yakalanmıştık. Korkuyorduk. Son yakalanışımızda babaannem: "Kaç defa söyleyeceğim bu evin yemek saatleri belli, zırt pırt yemek yemek hem evin betini bereketini kaçırıyor hem de disiplinsiz yetişiyor bu çocuk"diye azarl

.....azarlamıştı Fatma'nım Teyzeyi.

Bir gün arka bahçedeki incir ağacına çıkan Mestan'ı indirmek için peşinden ağaca çıkmış ve üstümü başımı kirlettiğim için babaannemden sıkı bir zılgıt yemiştim. Avludaki çeşmede elimi yüzümü yıkarken bir yandan da içimi çekerek ağlamayı sürdürüyordum. Fatma'nım Teyze çıktı odasından. Kapısının önünde etrafı kolaçan etti ve parmağıyla çağırdı beni. Havluyla elimi yüzümü kuruladıktan sonra gazocağını çıkardı.

Yakalanmayalım diye yine patatesler iyice kızarmadan tavadan alınmış ve ağzım yana yana patatesleri yemeye başlamıştım ki Mestan kapıyı tırmalamaya başladı. Yavruları olamazdı, daha çok küçüktüler çünkü. Elimde patatesle kapıyı açtım usulca ama Mestan'dan önce babaannemi gördüm.

"Çekil Çocuk" dedi ve kenara itti beni. Elleri belinde Fatma'nım Teyze'ye bağırdı:

"Yeter artık, senin yüzünden evimin bereketi kaçtı, hemen topla pılını pırtını!"

Ben bağıra bağıra ağlamaya başlayınca lâfını bitiremedi; sustu. Elimdeki patates kızartmasını fırlatıp attım taşlığa. Ağlamayı sürdürürken bir yandan da yalvarıyordum:

"Bir daha patates kızartması yemeyeceğim babâne, n'olur gitmesin."

Fatma'nım Teyze de gözünden akan yaşları beyaz tülbentinin ucuyla siliyordu.

Babaannem biraz yumuşamıştı:

"Söz mü?" dedi.

"Söz" dedim.

Çok yaşamadı Fatma'nım Teyze, oğlunu sayıklaya sayıklaya yedi ay sonra öldü.

Ama ben hâlâ patates kızartması yemiyorum.

_________________

Sen de yemezdin patates kızartması sevgili Kemal!

Anlatabildim mi?

Yaşamın şiirinden payına düşen "dizeni" kendine saklamadığın, paylaştığın, başkalarının dizelerine de yardımcı olarak, onları da güzelleştirerek yaşamın şiirin uzamasına katkıda bulunduğun için sağol sevgili Dost' um.

Anlamlı yorumun için yürekten teşekkürler. Beğenmiş olman çok mutlu etti beni. İyi ki varsın/ız!

Sevgiyle.

öykünüze kulak misafiri oldum.
harikasınız.

Fotograf, dostluk bağı, yorum ve öykü çok güçlü.

İmrenerek şahit oldum :)

Sevgili Alev çok naziksiniz, yürekten teşekkürler:)

Sevgiyle.

Sevgili Özgür çok teşekkürler nezaketiniz için:)

Sevgiyle.

Kedinin patisi dabe almıştı Ümit bey. İlgilenince o da fotoğrafta görüldüğü gibi güvenle teslim oldu Kemal'e.

Çok teşekkürler içten yorumunuz için. Beğendiğinize çok sevindim.

Sevgiyle.

nazik yorumunuz için çok teşekkürler Müslüm bey. beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.

Ben de Kadraj yerleşiminin ve kediyle iletişiminin Kemal' i yansıttığını düşündüm sevgili Emre.

Çok teşekkürler hem yorum ve hem de paylaştığın şiir için.

Sevgiyle.

Ahmet' i güvercinlerle fotoğrafladım. Kemal' i de kedilerle. O gün iş için Bilecikte olmayıp bize katılabilseydin seni de bir başka hayvanla fotoğraflardım mutlaka:) Kadrajımı ve mesajı ben de sevdim.

Çok teşekkürler sevgili dostum içten yorumun için. Beğendiğine çok sevindim.

Sevgiyle.

"bize katılabilseydin seni de bir başka hayvanla fotoğraflardım mutlaka:)"

Nası yani birini mi kastettin yoksa başka bir türden mi, ben anlayamadım?

La havlee Kemal ha:)

Yani köpek,at,ya da ne bileyim-ben bulurdum mutlaka-başka bir hayvanla birlikte fotoğraflardım demek istedim Cengiz:)

Yaşamın bir parçası sevgili Beyza hayvanlar, nasıl uzak kalabiliriz onlardan öyle değil mi? Ayrıca yaşamın en güzel renklerinden de...

Çok teşekkür ediyorum içten yorumunuz için. beğendiğinize çok sevindim.

Sevgiyle.

Çok teşekkürler Mutlu_Adam nazik yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.

Çok teşekkürler Haydar bey nazik yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim. Kedi yaralı patisiyle ilgilenilince gerçekten de mest oldu:)

Sevgiyle.

Çok teşekkür ediyorum nazik yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.

Doğal olmasına dikkat ettim ve kedinin patisiyle ilgilenirken habersiz çektim fotoğrafı. Yüzü ondan görünmüyor...

Çok teşekkürler Ayhan bey nazik yorumunuz için. Beğendiğinize sevindim.

Aslında hala bilgisayar yazılımı ama ben 3D animasyon programında çizdim, çaktırmayın...

Esprili yorumunuz için teşekkürler Alp bey. Beğendiğinize sevindim.

Sevgiyle.