Sevgili Hakan, elbette bunlar anlatım biçimleri. Vizörden baktığında o an bir karar veriyorsun ve konuyu kadrajlıyorsun. Neden öyle kadrajlıyorsun da başka türlü kadrajlamıyorsun! Kesilmiş olan timsah kesilmeseydi ne olurdu? Kesildi ne oldu? Asıl vurgu zaten yerdeki ayağı kesik adamda. Tentedeki lakos yazısında. Dolayısıyla timsah simgesiyle yerdeki adam arasında hemen bir bağ kurulabiliyor. Şu da varki statükocu fotoğrafçılara göre belkide bu hatalı kadraj sınıfına girer. Magnum fotoğrafçılarını incelediğimizde adamların artık böyle bir dertlerinin olmadığını görüyoruz.
Dediğiniz gibi dünyada hala gözyaşları dökülmeye devam ediyor. En yakınımızdaki ülkelerde devam ediyor ve insanlık tribünden olan biteni seyrediyor.
Tekrar bu güzel fotoğraf altı sohbetine vesile olan Ümran'a teşekkür eder sizede sevgi ve dostluk selamlarımı yollarım.

Sevgili Çağdaş, çok teşekkürler. Perişan Hakkı gibi o kadar çok insan yaşıyor ki sokaklarda! Hepsinin ayrı bir hikayesi var.
Bu vesileyle de tanışmış olduk. İlerki fotoğraflarda görüşmek üzere.
Dostluk selamlarımla.

Sana gönderdiğim bu linkte http://www.milliyet.com.tr/2007/02/09/son/sonyas20.asp
2006 dünya basın fotoğrafları ödülleri var.
Dünyanın bu saygın ödülünü veren jürinin açıklamasına göre, "Getty Images" ajansında çalışan Spencer Platt, Beyrut’ta İsrail tarafından bombalanmış bir sokağın fotoğrafıyla ödüle layık görüldü.
Fotoğraf, 15.08.2006 tarihinde ilk ateşkesin ardından Beyrut’ta karmaşa ve savaş yıkıntısı arasında üstü açık bir otomobilde pahalı giysiler içindeki gençleri gösteriyor.
Jüri üyesi Michele McNally, "Fotoğrafa bakmaya doyamazsınız. Kaos ortamında gerçek hayatın çelişki ve karmaşıklığını çok güzel yansıtıyor" demiş. Bu fotoğraf ile o fotoğrf arasındaki temel bakış açısı aynı.Her yerde bu geçerli aslında.Tüm dünyanın belası bu yabancılaşmak ve kanıksamak. Tusunami de de olmuştu hatırlarsan. Yapılcak tek şey duyarlı insan sayısını arttırmak.
Sevgilerimle.

linki açmadan zaten açıklamanızdan hangi fotoğraftan bahsettiğinizi biliyordum hocam.. ama link vermeniz biçok kesime iyi örnek olmuştur umarım.. ve yine umarım ki bu tarz fotoğrafları yerenler üşenmezde bu linke bakar..
tekrardan tebrikler
selam ve saygılar

Sevgili Cengiz, çok teşekkürler. Birbirimizden pozitif enerji yayıldığı için güzelleşiyordur. Zaten kala kala avuç için kadar kaldık.
Anadoluda olsaydı hemen yardım ederlerdi.Kafalarını çevirip dönüp geçip gitmezlerdi.En azından orada insanlık henüz ayaklar altında ezilmiyor.
Bu akşam Alsancak ta bu magazanın önünden geçiyorduk. Aynı kişi yine bu mağazanın önünde dileniyordu. Bir Tülün e baktım birde tavandaki logoya. Kamerada yanımdaydı. Timsahlısını çekeyim mi! dedim. Sonra vazgeçtim.
İzmirden sevgilerimle.

Sağol Birol. Logoyu kasten kesmiş olduğunun mesajı alınmıştır.

Merhaba sevgili Cengiz.

Ben şahsen bu tarz eleştirel yorumlar almayı cidden çok isterim ki fotografımı anlatacak fırsatlar olsun.

Logonun o şekilde kesilmesi hadisesi sanatın her dalında bilerek isteyerek kullanılan bir dil. Sinemada örneğin, süre olarak ve/veya kadrajda objenin bir kısmını vererek (kesmek) ilgili konuya farklı farklı yaklaşımlar yüklüyor. Konu kadınsa örneğin, sadece ayağını-ya da başka bir uzvunu- göstererek izleyicinin hayalindeki kadını düşlemesine neden oluyor. Büsbütün kadını göstermekten daha etkili değil mi?

Veya yerde yatan yanmış cesedini anlatacaksa yanmış bir eli sunarak miyonlarca farklı insanın adedi kadar düşsel anlamlar ortaya çıkartıyor. Cesedi olduğu gibi verseydi sıradan ve tek renkli bir anlam olurdu ve bence daha az etkili olurdu.

Görsel sanatlarda bazı objelerin boyunu küçülttükçe üzerine ilgi daha da artar; kesmek gibi.

Birol orada logoyu keserek aşağılamış, cezalandırmış, parçalamak istemiş diye düşündüm ben. Ki bu da bildik ve etkili bir dil. Dostum Cengiz kıyılarda yaşayan insanların analayamayacağını düşünmüşsün ama sanatın dili ile halkın dili arasında çok ince bir sınır var cidden. Tümüyle onun dilini kullanmak mı yoksa elit entellektüel dil mi? Benim bu yönde düşüncem şöyle. Bu örnekte o logo izleyici kitlenin en az %50 si tarafından biliniyor. Öyle ise bilmeyen kesime öğretme sorumluluğu sadece Birol’un değil diğer bilenlerindir de… Birol öğretecek diye sanatın dilinden tümüyle ödün vermemeliyiz. Sanatçının logoyu ve ardındaki anlayışı cezalandırma hakkı da olmalı diye düşünüyorum.

Sevgili Ümran, yazdıkların bana yıllar önce İstanbul Devlet Tiyatrosunda izlediğim
Eugene Ionesco'nun Nazi Almanyası’nı anlattığı Gergedan adlı oyununu aklıma getirdi.
Gergedan, yazarın modern dünyaya ve bu dünyada farklı suretlerle karşımıza çıkan totaliterliğe getirdiği belki de en sert eleştirilerden birini barındırıyordu. Buradaki eleştiri, yazarın burjuva yaşamını yansıttığı diğer oyunlarından daha keskin, daha dolaysız, daha politikti. Modern dünyadaki baskıcı rejim süreci, gündelik hayattaki gizil pratiklerin deşifre edilmesiyle değil, totaliter toplum düşüncesini canlı biçimde çağrıştıran "gergedan" imgesinin sürekli kullanımıyla sağlanır. Kahraman Berenger, etrafındaki tüm insanların aşama aşama "gergedanlaştığı" bir dünyada ayakta kalmaya çalışan bir "insan"dır. Ne var ki söz konusu toplu dönüşümün gerçekleştiği bu dünyada, onun sergilediği tutum da açık bir muhalefet ya da başkaldırıdan çok, çaresizliktir. Öyle ki, Berenger'nin "gergedanlaşmaması", bir noktada ona acı veren bir olgu olur. Berenger büyük bir kahraman olduğu için değil, bir türlü gergedanlaşamadığı için "insan" kalmayı seçer, dolayısıyla da oyunun sonunda boyun eğmeyip insan kalmayı seçmesi, ironik bir etki yaratır. Söz konusu dönüşümün çaresi kendi kurtuluşunu örgütleyen birey değildir kısacası. Ancak yazar bunun karşısına farklı bir muhalefet alternatifini koymaz ve oyunu, bir absürd oyun yazarına yakışır biçimde, çözümsüzlükle sonlandırır.

Ionesco Gergedanlar’da geçen söz konusu dönüşümden duyduğu kaygı için şunları söyler: “... birden bire ortaya çıkan bir düşüncenin bulaşıcı bir hastalık gibi yayılması. Yeni bir din, bir öğreti, bir fanatizm e sürükleyiveriyor insanları... Bilmem hiç dikkatinizi çekti mi, insanlar sizin düşüncelerinizi artık paylaşmıyorsa, sanki canavarlarla karşı karşıyaymışsınız duygusu uyanıyor insanda. Örneğin gergedanlarla. Gergedanların saflığı, aynı zamanda acımasızlığı var onlarda. Onlar gibi düşünmüyorsanız göz kırpmadan öldürebilirler sizleri.”
Sevgili Ümran, etrafımıza şöyle bir baktığımızda ne görüyoruz! Her yanımızı gergedanlar sarmış, çevremizdeki insanlar önce yavaştan sonra giderek artan bir hızla gergedana dönüşmüyor mu! Bu gelişmeyi dehşetle izleyenler, ona karşı çıkanlar da, zamanla değişime ayak uydurmaya, gergedanların erdemlerinden söz etmeye başlamakta.
Gergedanlaşma süreci başlamış, hızla çevreyi sarmaktadır. İnsanlar, insanlıktan gergedanlığa, toplum, topluluktan sürülüğe dönüşmektedir.
Eugene Ionesco çağımızın başyapıtlarından, Gergedan adlı oyununda, günümüzün savaşlar kadar, belki de ondan da daha tehlikeli olan illetini dile getirir, hem de küreselleşmenin daha esamesinin okunmadığı bir dönemde.

Neyse ki kedilerimiz daha ölmedi:-))

Kedileri sevmem işte tastamam bundandır!

Timsaha da, gergedana da, köpeğe de,hiç bir hayvana benzemiyorlar...Yüzyıllar önce nasılsalar gene aynılar. Gene özgürler, gene karnını doyurdu diye kimseye yalakalık yapmıyorlar, gene verilmezse hakkını almayı biliyorlar ve gene kendi istediği zaman sevdiriyor kendini...

Asıl filmi yapılası onlar aslında...

Değerli Ümran DAVRAN Bir GIRGIR Militanı seni ve acını ne kadar iyi anlıyor bilemezsin...
Sorgulayıp sıkıştırdığım 80 liler en çok boş boş bakıp... 'SORUN NEDİR' dediklerinde çok kötü hissediyorum kendimi...
Sağlıkla...

Ne de güzel yazmışsın Ümran, hala zevkle okurum Leman'da :)

ve ne gariptirki, seçim yapmadı yeni nesil. Değişimi seçmek zorunda bırakıldı. Bu açıdan pek de suçlayamıyorum kendimi ve neslimi :)))

sevgiler iyi geceler

Anlayana selam olsun sevgili Erdoğan Alpay!

Haklısın sevgili Sina; ne yazık ki, senin de dediğin gibi seçmek zorunda bırakıldı!

İzninle-Birol' un da izniyle bir öykümden kısa bir alıntı yapmak istiyorum; aklıma getirdin!

______________

-Sahi, bana anlatmadığın neydi? dedim kabanın kollarının altından görünen kazağımın kollarını uzatıp ellerimi örtmeye çalışırken.
-Benim hanımın oy kullanma hikayesini... Benim hangi partiye oy verdiğim malum; biliyorsun..
Tam seçim günü kalkmış bana demez mi; babamın arkadaşı falanca partiden adaymış oyumu ona vereceğim. Şimdi kalkıp da; hayır oyunu o partiye veremezsin demek bize yakışmaz. Demokrasi ve özgürlükten yana bir vatandaş olarak, bu kararından, fikirlerimden ödün vermeden vazgeçirmeliydim onu.
-Eeee, nasıl yaptın bunu? Ben de merak ettim şimdi, dedim..
-Demokrasilerde özgür insanların önüne seçenekler konur; bilirsin. Biz de diktatör olmadığımızdan önüne seçenekler koyduk hanımın. Öyle olsak zaten, masaya vurduğumuz gibi yumruğu lafı ağzına tıkardık.. Ülkemizdeki her özgür vatandaşın olduğu kadar onun da seçme ve seçilme hakkı vardı ne de olsa.
-Ya sadede gel, meraktan öldüm. Seçenekler ne?
Kaykıldığı sandalyesinde doğruldu; arkasına yaslandı ve derin bir nefes alarak:
-Aslında fazla seçenek yoktu. Olabilirdi ama vakit dardı... Sadece iki seçenek...
Lanet olsun, nerden elimi uzatmıştım çay fincanına sanki. Ne vardı lafını bitirmesini beklemeden çaydan bi yudum almaya kalkacak. Mehmet'in açıklamasını duyunca aniden gelen gülme istemim çayın soluk boruma kaçmasına neden olmuş; önce nefes almaya çalışmış, güç bela bunu başardıktan sonra da boğulurcasına bir öksürük krizine girmiştim. Bundan da Mehmet'in yardımıyla kurtuldum; sırtımın ortasına yediğim yumrukla.
-Geçmiş olsun, dedi ve sanki hiçbirşey olmamış gibi kaldığı yerden anlatmaya devam etti... Evet seçenekler azdı gerçi ama seçenek vardı sonuçta. Birinci seçenek: Ya benim oy verdiğim partiye vereceksin oyunu...
İkinci seçenek de: Ya da dayağı yedikten sonra yine benim oy verdiğim partiye vereceksin oyunu....
Allahtan akıllanmıştım da çaya uzatmamıştım elimi bu defa. Yoksa cümlesi bitmeden tutan gülme krizim daha vahim sonuçlara yol açabilirdi. Az önce gözlerimden öksürükten boşanan yaşlar, bu sefer gülmekten akmaya başlamıştı yanaklarımdan.
-Peki, hangi maddeyi seçti, dedim kesik kesik.Hala gülmem geçmemişti.
-Birinci maddeyi tabi ki. Ayrıca neden bu kadar güldüğünü de anlamış değilim. Demokrasi ne? Güçlü olanın egemen olduğu yönetim biçimi değil mi? Bu maddi güç olabilir, silah gücü olabilir, makam gücü olabilir... Bunların hiçbirine sahip değilsen beden gücü de olabilir.
Doğruydu, haklıydı Mehmet... Olması gereken bu değildi ama olan buydu. Gülmemin dudaklarımda donduğunu ve yanaklarıma süzülen yaşların yüzümü üşüttüğünü hissettim birden.
Daldım; uzaklara... Çok uzaklara... Devletin doğduğu zamanlara.
.................

Sevgiyle...

+

Çok teşekkür ederim.
Sevgi ve dostlukla.

Dostum dostum güzel dostum:-)
Trabzona sevgilerimle.

Çok teşekkürler Seher.
Dostluk selamlarımla.

Sevgili Selim, bu düzen kurulmuş ta bizim haberimiz yok. Hafta sonu gazetelerinde bir inşaat firmasının reklamı yayınlandı boy boy . Reklamda şöyle bir başlık var: "İstanbul’da Yeni Dünya Düzeni" Diyor ki ilanda. Avcılar Ispartakulede Türkiye’nin en büyük şehircilik projesi gerçekleşiyor 200 bin kişi için yeni bir dünya kuruluyor."
Hepimize hayırlı uğurlu olsun.
Timur Selçuk un bir şarkısı geldi aklıma:
Bu düzen böylemi gidecek,pireler develeri yutacak...
Dostluk selamlarımla.

Çok teşekürler.
Dostluk selamlarımla.

Offf ki ne offf... of ki ne offf...
Kalın sağlıcakla.

Sevgili Mehmet, benim vermek istediğim mesajı çok iyi algılamışsın. Zıtlıklar ve çelişkilerle dolu bir yaşam. Yerde ayakları kesik bir adam. Timsah logolu magaza. Yoldan kayıtsızca yürüyüp giden insanlar. Bir şeylerin farkına ne zaman varacağız!
Selamlar sevgiler ikinizede.

Sevgili Haşmet bey, övgü dolu sözleriniz için teşekkürler. İnsanlara verilen genelde siz görmeyin biz size gününüzü gösteririz, siz düşünmeyin biz sizin yerinize düşünürüz mantığı. Görmezden geliyoruz herşeyi seyirci olduk hepimiz seyredip duruyoruz. Bizlere düşen görev görünmeyeni göstermek olmalı. Yoksa ne işe yarar bunca çaba.
Dostluk selamlarmla.

Sevgili Bülent, çünkü kanıksadık. Öyle bir hale geldi ki artık kimsenin kimseye güveni kalmadı. Yolda ölsen dönüp te kimse bakmaz. Böyle kimsenin kimseye güvenmediği bir ortam Çevremizde her şey bize yabancılaşıyor. Uçurumlar giderek büyüyor. Bugünkü gazetelerde tam sayfa bir reklam vardı. Başlığı şöyle: "İstanbul'da Yeni Dünya Düzeni" Bu nasıl bir yeni dünya düzeni ben anlıyamadım. Ya da kurulmuş da bizim haberimiz yok! İlerde vizeyle girilecek bir dünya düzenine hazırlık bu olsa gerek. Diyor ki ilanda. Avcılar Ispartakulede Türkiye'nin en büyük şehircilik projesi gerçekleşiyor 200 bin kişi için yeni bir dünya kuruluyor. Kulelerin maketini basmışlar. Ayrıcalıklı 200 bin kişinin içinde ben yokum . Kim var peki? Allah sonumuzu hayır etsin.

Babil’e ne oldu?

“Ve sonunda Babil yıkıldı. Çünkü artık şeytanların kol gezdiği bir yer olmuştu. O büyük şehir ki bir saat içinde senin gazabına yenik düştü ve orada artık tek bir ilahi ışık bile parlamayacak.” Tekvin 18. Vahi. Şeytanın Avukatı filminden bir replik!


Dostluk selamlarımla.

Okumuş Bir İşçi Soruyor

Yedi kapılı Teb şehrini kuran kim?
Kitaplar yalnız kralların adını yazar.
Yoksa kayaları taşıyan krallar mı?
Bir de Babil varmış boyuna yıkılan,
kim yapmış Babil'i her seferinde?
Yapı işçileri hangi evinde oturmuşlar
altınlar içinde yüzen Lima'nın?
Ne oldular dersin duvarcılar
Çin Seddi bitince?
Yüce Roma'da zafer anıtı ne kadar çok!
Kimlerdir acaba bu anıtları dikenler?
Sezar kimleri yendi de kazandı bu zaferleri?
Yok muydu saraylardan başka oturacak yer
dillere destan olmuş koca Bizans'ta?
Atlantik'te, o masallar ülkesinde bile,
boğulurken insanlar
uluyan denizde bir gece yarısı,
bağırıp imdat istedilerdi kölelerinden.
Hindistan'ı nasıl aldıydı tüysüz İskender?
Tek başına mı aldıydı orayı?
Nasıl yendiydi Galyalılar'ı Sezar?
E bir aşçı olsun yok muydu yanında?
İspanyalı Filip ağladı derler
batınca tekmil filosu.
Ondan başkası ağlamadı mı?
Yediyıl Savaşı'nı 2. Frederik kazanmış?
Yok muydu ondan başka kazanan?

Kitapların her sayfasında bir zafer yazılı.
Ama pişiren kim zafer aşını?
Her adımda fırt demiş fırlamış bir büyük adam.
ama ödeyen kimler harcanan paraları?

İşte bir sürü olay sana
Ve bir sürü soru.

merhaba bugün simurgphotos taki fotoğraflara ilk kez baktım hepsi harika özelliklede topluluğunuzun yola çıkış amacı. dün magnum un usta fotoğrafçılarının istanbuldaki karma sergisini gezdim ve bir kez daha belgesele olan heyecanın arttı. sitenizdeki fotoğrafları da görünce böyle insanların çok uzaklarda olamdığını gördüm. aklıma hemen kendini bilmez bir şekilde bende onalr gibi olabilir miyim geldi. kafamda çok şey var hemde çok ama daha kimbilir kaç fırın ekmek yemem gerekiyor bilmiyorum. sizler gibi belgeselciler bizim gibi öğrencilerden hiç uzak olmayın...

Sevgili Bülent, İstanbulda olman ne büyük bir şans. Biz İzmirden bu sergiye gelmenin yollarını ararken sen izlemişsin bile:-) Ehh bari yapmışken tam olsun Leica Galerideki Salgado sergisini de gör bizim için.
Sevgili kardeşim her şey istemekle olur. İstedikten sonra hayatta hallolmıcak şey yok. Bizlerde el yordamıyla buralara geldik. Ustalarımızın bize öğrettiği ilkelerden bugüne kadar taviz vermediğimiz için bozulmadan ayakta kalabildik. Sitemizde gördüğün arkadaşlardan bir kaçı henüz bir yıllık fotoğrafçı.Ama tercih ettikleri yol doğru bir yoldu. İlerde o isimleri çok sık duyacak fotoğraf dünyası.
Sen de bunlardan biri neden olmayasın!
Dostluk selamlarımla.

vakit ayırıp cevap yazdığın için terşekkürler birol ağabey. ben malesef bahsettiğin sergiyi gezemeden konyaya döndüm okul başladığı için. istemekten bahsetmişsin umarım isteklerimi gerçekleştireceğim. önümdeki dönemde daha çok çalışmaya başlayacağım tavsiyelerin için teşekkür ederim. yeni fotoğraflarınızın bekliyorum. konyaya yolunuz düşerse tanışmak isterim. hoşçakalın.