Bu değişik yorumunuz için çok teşkkür ederim renk kattınız.

Evet işte bu. Bende bu fotoğrafı koyana kadar nedir eksiklik diye hayıflanıyordum İşin aslı şöyle ben fotoğraf çekerim diye çıktım bir Cumartesi Çamlıca'ya gittim. Havada sabah açar gibiydi. Birde ne göreyim acayip bir sis hiç bir şey görünmüyor. Bende makroya başladım ama ışık yetersiz. Bir sahlep aldım içtim başım önde eve dönerken yokuş aşağı iniyordum ki bu kareyle karşılaştım. Öylesine bastım deklanşöre. Eve geldim hiçbirini beğğenmdim çekitiklerimin en iyisi buydu. Biraz gönül gözüyle bakınca bir şeyler uyandırdı bende ama eksikti eşim koyalım dedi koyalım dediim koyduk. Sizin dediğiniz gibi kompozsiyon zayıf kaldı sebebide çektiğim yer yol kenarıydı demiri atlayıp çiçeği alıp uygun pozisyona koyup kurgulamadan çektim hiç dokunmadan olduğu gibi. Sonuçta böyle biraz zayıf oldu ama siz söyleyene kadar çiçeği aslında nereye koymalıydım tam bilememiştim. Şimdi o şekil koydum gerçekten daha güzel oldu teşekür ederim değerli tavsiyeniz için.

sevgili Evran şimdi düşündümde çiçeğin baş aşağıya bakıyor olması da yalnızlık ve hüznü daha iyi yansıtabilir belki benim başaşağı isimli fotoğrafımdaki gibi hatırlarsan bu şekilde de ayrı bir kompozisyon denenebilirdi belki....

Nedne olmasın denemek gerek belki sol üst köşeden sap başlasaydı merkeze doğru ilerleyen ama erişemeyen bir karanfil olabilirdi geçmiş ola. Bir dahakine inşALLAH.

Bende ilk başta öyle düşünmüştüm ama sonra beni bu fikrimden caydırdılar bırak elleme olduğu gibi koy güzel dediler kısmet. Teşekkür ederim güzel yorumun için.

Eheh kestane yiyen olmaz herhalde mezarlıkta ama zaten bu fotoğraf amacına ulaşmış baksana her bakanın içinde olumsuz duygular uyandırıyor. Hüzün, mezarlık, yalnızlık, kaybolan aşklar v.b... Kestane ne biliyormusun aslında, kestane umut ne kadar perişan olsanda durum ne derece vahim olsada insan yaşamayı başarıyor, bunun sebebi yaratılışta içimize konan hani pandoranın kutuyu açmasına rağmen kaçamayıp içerde kalan tek güvercin varya o işte umut.Umut sayesinde hoop sil baştan yapıyoruz zamanla. Kestanede öyle işte, yaşamak için hayatta kalmak için yenilmiş bitmiş. Ve onu yiyen kişi artık orada değil tıpkı karanfili bırakan gibi. Bizde üzüntü ve taziyelerimizi yere bir karanfil atarak bildiririz içtendir genelde davranışımız onu asla unutmayacağımızı söyleriz hakkımızı helal ettiklerimizde olur bazen aralarında. Ama sonra geriye dönerken soyup yemeye başlamışızdır bile kestanemizi. Ancak böyle ayakta kalabiliriz. Yalnızlık ne kadar afili olursa olsun biz onu umudumuzla alt ederiz.
Ah o kestane açtırdı kutuyu söyletti kötüyü bana yine :) Sevgiler saygılar bol fotoğraflı günler size.

Fotoğrafın renkleriyle oynamadım, aslına bakarsanız bu kare öylece hazır çekilmeyi bekliyordu hiç bir şeye müdahale etmedim kestane kabuğununa bile:)
Bir tane daha var ama siz göremezsiniz. Teşekkürler eleştiriniz için.

Teşekkür ederim ne güzel dizeler bunlar. Ellerinize sağlık.
Sevgiler.