Katılıyorum, haklısınız. Gökhan Bedir'in de değindiği gibi context içerisinde anlamlı bir fotoğraf. Bir bakış açısı ile başarısız olduğu düşünülebilir.

Teşekkürler,
Selamlar.

Profilinizi okudum yanıt yazdıktan sonra :)

Beyin cerrahı olduğunuzu görünce aklıma lateral geniculate nucleus içerisindeki layerların işlevlerini ve genel olarak visual pathway'i anlamaya çalışırken okuduğum makaleler geldi. Sizin zamanında gösterdiğiniz eforları hayal edip, saygı duydum bir anda :) Söyleyeyim dedim.

İşin dogrusu,cerrah gözüyle bakınca o kadar da karışık degildir.Sonuçta o bölgeye dokunup,dokunamayacagınızdır önemli olan.
Ancak fotografta,hatta hastane dışındaki hiçbir yerde,doktor kimligimle varolmaktan hoşlanmadım,profilimde yazıyor olması,yalnızca fotografa,daha da genişiyle hayata bakışım konusunda ipucu verebilme istegimdendir.

:)

birisi "fikre katılmıyorum" gerekçesiyle eksi vermiş, yani ben bunu sevmemiş miyim, yalan mı söylediğimi anlatmaya çalışmış :))

Muhtemelen kendisi o kadar sevmemiş ki sizin de sevmemeniz gerektiğine inanıyor, size doğru yolu işaret etmeye çalışıyor.

Çok asil bir davranış :)

Merhabalar,

"boşluk, hüzün, gölgeler, yalnızlık, evlerin insanlara ettikleri, insanların evlere bakışları, sıkıntı, melankoli, yıkıcılığa dair düşünceler geldi geçti zihnimden."

Bu fotoğrafın çekildiği gün, fotoğrafçı bir arkadaşım ile beraber NY Times'ta çalışan bir kaç gazetecinin Katrina'da en çok hasar gören yerlerden birisi olan Harisson Av. ile ilgili çıkaracakları kitapta kullanılması için fotoğraf çalışmaları yapmak için çıkmıştık. Kasırganın üzerinden neredeyse bir yıl geçmesine rağmen o kadar hüzün verici, sinir bozucu sahneler vardı ki. Ben de yaklaşık olarak sizin hissettiğinizi söylediğiniz hisler ile bakıyordum etrafa. Amerika'da gücü elinde tutanlar ülkeleri dışında bağımsızlık ve refah savaşı verirken kendi insanlarını bu kadar yüz üstü bırakmış olmaları çok ironik idi gerçekten.

Sonra Türkiye'deki Kocaeli depremini hatırladım, insanların nasıl seferber olduğu, arabasına atlayanın tüm erzağı ile olay mahalline koşma çabası geldi aklıma.

Burası yalnız, boş, hüzünlü bir memleket. Bu ülkenin insanları da yalnız ve boşlar bence, bundan doğan hüzünlerini ise alışveriş ile kapatmaya alıştırılmışlar. O gün bunu çok net bir şekilde hissedip bir kere daha üzülmüştüm. Siz söyleyince aklıma geldi birden..


Selamlar.

orada yaşamaktan dolayı pişman olduğunuz zamanlar oluyor mu?

Bir amaca istinaden burada yaşıyor olduğum için pişman olmak gibi bir lüksüm yok açıkçası :)

(fakat samanyolundaki bu küçük gezegende ortaya çıkan yaşamın bu hallere düşmesine yol açanlar bir şekilde pişman olmalı bence)

bu sıralar hayyam okuyorum:

"Dünya yıldıramazsın beni ne yapsan;
Ölümden de korkmam, er geç ölür insan.
Ölmemek elimizde değil ki bizim:
İyi yaşamamak beni korkutan. "

Çok okumamış olsam da hastası olduğum bir şahsiyettir kendisi benim de. Alıntıladığınız dizelerin üstüne "Herkesin yolu kendine varır, arama başka yerde!" dediğini de düşününce, insanın her nerede olursa olsun kendi huzurunun teminatının kendisi olduğunu ima ettiğine varıyorum ben :)

Katılıyorum da.

İyi yaşamak insanın kendi içinde çözmesi gereken bir ihtiyaç bence. Yerden ve zamandan bağımsız :)

Merhabalar,

Eleştiriniz için teşekkürler. Benim o kadar beğendiğim bir fotoğraf değil aslına bakarsanız; izleyicide iki anlam yarattığı için.. Bir kasırga hikayesinden ziyade cinayet sahnesi izlenimi yaratıyor olması bence fotoğrafın başarısızlığı..

"gerçekten kuvvetli bir yerleştirme fakat objenin başka bir şey olabileceğini düşünüyorum,"

Evde bu bıçak dışında hiç bir obje yoktu ;) Üstüne üstlük,

"umarım ışık oranlaması arka planla eşedeğer olacağı için bıcağı siz camın önüne yerleştirmemişsinizdir"

kesinlikle objelerin yerini değiştiren ve oradan oraya taşıyan bir fotoğraf insanı değilimdir (sözkonusu belgesel fotoğraf olduğunda). Bana ifade ettiği şeyi kelimelere dökünce size de aynı şekilde ifade eder mi bilmiyorum ama: çoğu zaman "Fotoğrafını çektiğim şeyi fotoğraftan daha çok severim". Dolayısıyla belgesel fotoğrafta bunu konuya yapılmış ciddi bir saygısızlık olarak addederim..

"bıcağın normalde cam önüne konulmayacağından ve bıçağın fazlasıyla düzgün duruşundan yola çıkarak bunu söylüyorum"

Böyle düşünmekte son derece haklısınız :) Fakat olay şöyle gelişti, evin içerisinde dolaşırken bıçağı gördüm, anlam veremeyip sorduğumda burasının eskiden evin mutfağı olduğunu öğrendim.. Bunca zaman orada kalmayı başarmış olması üstüne üstlük evin içindeki pislikleri temizleyenlerin unutmuş olması garip geldi. Her şeyi görmüş şanslı bir bıçak işte.


Teşekkürler,
Selamlar.

:)