erdal bey sımdı yorumunuzu gordum bugun bende aynı dusunceler ıcındeydım.yanı kendı kendımı sorgulayıp durdum:)ben ne cekıyorum bu fotografmıdır dıye.hep aynı konular hep aynı tarzda fotograflar dedım kendıme.tabı bu kendım ıcınde gecerlı.tam bunun uzerıne sızın yorumu okudum ve gulumsedım kendı kendıme:)benzer dusuncelerde oldugumuz ıcın tabıkı:)su sıralar hep aklıma takılıyor bu yazdıklarınız.yorum yapmak ıstıyorum hep aynı seyler hep aynı konular.az once sızın son fotografınızı gorunce ıste farklı bır kare dedım:)bılmıyorum ne yapacagımı ne cekecegımı.farklı seyler farklı konular olsun ıstıyorum ama bunu nasıl yapacagım onuda bılmıyorum.neyse basınızı agrıtmıyım daha fazla:)ıyı geceler dılıyorum sıze...

Bence işin çözümü proje üretmekte.
Daha doğrusu bir proje kapsamında çalışmakta.

Atıyorum,
"Yeşil gözlü çocukları fotoğraflama projesi" gibi bir proje edinip o konu üzerinde çalışmanız.

Elbette önceden ders çalışmanız gerekli, yeşil gözlü çocuklar ne yer, ne içer bilmelisiniz.

Fotoğraflarken acele etmeyip sindire sindire fotoğraflamanız bence diğer bir kural.

Dersinizi çalışıp öğrendikçe kafanızda çekeceğiniz fotoğraflar zaten oluşmaya başlar.

"Yeşil gözlü çocukları" önce birer birer fotoğraflarsınız, hedeflediğiniz rakama ulaşınca ikişerli -beşerli grup fotoğrafları alırsınız, bu grupları veya bireyleri yaşadıkları mekanda ayrıca görüntülersiniz...

Bir süre sonra başarılı işleriniz ortaya çıktıkça "yeşil gözlü çocukları" aramanız gerekmeyecek onlar size gelmeye başlayacaklardır.

Özetle proje çalışmak iyidir hem hedefiniz olur hem konu sıkıntısı çekmezsiniz.

Tırnak içindeki proje ismini çıkarın yerine "Hamileler" yazın, " üniversite kantinleri" yazın, ne bileyim "Akapunktur" yazın...

Farklı fikirler, alternatif çözümler proje ile birlikte mutlak gelecektir aklınıza...

zaman ayırıp bunları yazdıgınız ıcın cok tsk edıyorum erdal bey:)hem benım ıcın hem bunları okuyanlar ıcın cok faydası olacak emınım:)ben sımdıden kendıme bır proje dusunmelıyım.hem konu ıtıbarıyle kolay cekebılecegım hemde ılgınc olmalı.evet soyledıgınız gıbı bu sekılde dusunmelıyım cekeceklerımı.tekrar vakıt ayırıp cevap verdıgınız ıcın cok tsk edıyorum sıze:)ıyı geceler....

Merhaba Erdal Bey;
Çelişkide kalmak bence doğru değil bir amaç bir hedef olmalı söylediğiniz gibi bir proje örneğiyle yola çıkmak en mantıklısı modaysa sadece moda çekimi doğaysa sadece doğa yeşil göz ise sadce yeşil göz aslında örnekler çok ama taklit etmek en kötüsü korkarımki taklitler hızla çoğalıyor örneğin bir Niko Guido örneğin Erdal Kınacı ben bunlara karşıyım kendi çizgini kendin yaratığın zaman ve onu severek yaptığın zaman o işten zevk alırsın ve sunarsın ya beğenilecektir yada yada beğenilmeyecektir. Her işin bir zorluğu olduğu gibi bu seçiminde zorlukları olacaktır en güzelide zoru başarmak olsa gerek sözü falza uzatmıyayım güzel anlatımınız ve fikirleriniz için teşekkürler. Sevgi ve Saygılarımla...

Erdal Kınacı'nın görüşleri hakkında söyleyecek çok şeyim var aslında. Fakat onları söylemeyeceğim şimdilik :)

Başka bir yerinden konuya girip bir şeyler yazmak istiyorum.

Geçenlerde bir photo essay yazmıştım, pek kimsenin ilgilendiğini söyleyemeyeceğim fakat,hayatım boyunca yaptıklarım arasında beni en çok tatmin eden fotoğraf çalışmamdır bu:

http://meren.org/blog/2006/08/photo-essay-n-villere-new-orleans.html

Bu essay'i hazırlayabilmek için zenci bir muhitte haftalar geçirdim, o toz toprağın içerisinde kaldım, 300'den fazla fotoğraf çektim. Sonucunda ortaya çıkan o essay'deki 7 fotoğrafı elde etmek ve oradaki hikayeyi anlatabilmek için daha önce hiç yaşamadığım bir sürü şey yaşadım.

İşin emek kısmında değilim. Fotoğrafın size ne getirdiği kısmındayım. O essay sayesinde isterseniz uzak diyarlardan bir hikayeyi kısa bir süreliğine de olsa içindeymişsinizcesine hissedebilirsiniz. Benim için fotoğrafın tanımı ve amacı bu artık.

Bu da başka bir essay:

http://meren.org/blog/2006/09/gay-pride-2006-new-orleans.html

Burada metin yok, fakat okuyabilen için görsel bir anlatım yaratmaya çalıştım, ben pek başarılı olmasam da okuyabilecek kadar başarılılara rastladım. Buradaki fotoğrafları da 120 fotoğraf arasından seçtim. Ben bu fotoğrafları çekmeye çalışırken bir gay beni "öptü", iki büklüm yerde bekledim dakikalarca, bir kaç kez düşük şiddetli tacize uğradım, bir iki kez de ciddi şekilde taciz edildim.. Küçük de olsa bu insanların neşesinin bir kısmını belgelemek idi derdim, başardım ;)


Bir süre önce "fotoğrafın ne olduğunu bir daha gözden geçirmek gerekli" demiştim kendim için. Biraz zahmetli oldu ama, ben beni bir süre götürecek kadar düşüncelerimi düzenledim. Artık ilerde ne yapacağımı biliyorum :) Bu kolay bir şey değil tabi. Kimse için kolay olacağını sanmıyorum, hatta kimileri fotoğrafı Fotokritik sitesine gönderilmek ve arkadaşlardan puan toplamak için çekilen bir şey olarak görmeye devam edecektir. Fakat en azından anlamayı denemek gerekli bence.

Her neyse.

Photo essay'in ne olduğunu da daha önce yazmıştım bu arada (bu Gönül Hanım için):

http://meren.org/blog/2006/08/photo-essay-nedir.html


Belki bir katkısı olur diye bağlantıları vermek ve bir iki satır bir şeyler karalamak istedim..


Selamlar.

Bu arada yeni fark ettim, bir düzeltme yapmak istiyorum.

Yukarıdaki mesajımda "Bu essay’i hazırlayabilmek için zenci bir muhitte haftalar geçirdim" demişim. "Zenci" kelimesini sadece bir sıfat olarak kullanmıştım, kimseyi aşağılama amacım yoktu, yine de onu "siyah" ile değiştirmek ve bu konuyu da bu şekilde netleştirmek istedim. Verdiğim rahatsızlıktan ötürü üzgünüm.

Merhaba Erdal bey,

Fotoğraf çekerken 1 veya 2 konu seçimi konusunda tamamıyla haklısınız , Bu bence bende de bir süreç , bununla beraber eyer olacak ise bakış açımda değişeceğini düşünüyorum. Değerli yorumlarınız beni aksine mutlu etti , elinize sağlık diyorum .. Diğer katılımcılara da teşekkür ediyorum..

"İşin emek kısmında değilim. Fotoğrafın size ne getirdiği kısmındayım. O essay sayesinde isterseniz uzak diyarlardan bir hikayeyi kısa bir süreliğine de olsa içindeymişsinizcesine hissedebilirsiniz. Benim için fotoğrafın tanımı ve amacı bu artık. "

Yine tüm anlatmak istediğimi bir cümle ile açıklamış :))

Teşekkürler Murat...

merhaba sevgılı murat, yazdıklarını ancak sımdı okuyabıldım.daha sonra ayrıntılı sekılde hepsını tek tek ınceleyecegım:)bana ve bırcok kısıye faydalı olacagına ınanıyorum.zaman ayırıp dusuncelerını paylastıgın ıcın cok cok tsk edıyorum.herkes umarım kendı ıcın en dogru olanı bulur gercı senınde soyledıgın gıbı bunun sonu yok sanırım:)bugun boyle dusunup yarın daha farklı bakılabılır fotografa.degısım herseyde oldugu gıbı elbette fotograftada vardır ama tabıkı cok ılerde nasıl bakılır bu konu hakkında neler dusunulur bılemeyız.herkesın fotografa bakısı farklı olabılıyor.bende kendımce en dogru olanı bulmaya calısacagım yada dusuncelerım sureklı degısıme ugrayacak:)bunun sonu yok galıba.ama suan dusundugum ,fotograf sımdıkı zamana ve gelecek zamana bırseyler anlatabılıyorsa o zaman fotograf olur gıbı gelıyor bana.dusundukce daha cok karısıyorum ben.neyse bıraz zamana bırakmak gerek sanırım yada bırsure ara vermek en ıyısı olacak :)tekrar goruslerını paylastıgın ıcın cok tsk edıyorum .sevgı ve selamlar...

erdal bey fotograf çekmeye yeni başlayan biri olarak eleştirinizden kendime kattığım cümleleriniz var, tarz yaratmak, proje üretmek vs. en kolay çekilen anı fotoğrafları ile profosyonel çalışılan fotograflar arasında bir yığın kategori var. fofografçılığa başlayan biri herşeyi çeker, bir süre sonra bakar ki geçmişi bir fotograf çöplüğüyle doludur, ama onlar işin abcsidirler, herkeste oradan bir şekilde belli bir zaman diliminde geçmişler.
amatörlük kavramı o kadar genişliği içinde barındırıyorki hiçkimseye bunu neden çektin dedirtmeyecek kadar da saygı içeriyor. Neden sorusunun yanıtı amatör ruhun içinde var "kendim için" insanın kendii için yaptığı şeyi nasıl tartışabilirim. sanırım nasıl olmalı sorusu bizi bir yere götürecek, şimdi buradayız ve nasıl fotograf çekilmiş, çekmişiz oyunu oynuyoruz. çekmek ne kadar eğlenceli ve keyfliyse bu da o kadar keyfi arttıracak bir şey sanırım.
sevgiler

Teşekkür ederim ..