Merhaba Kenan!
Sağol...
:))))
Selam ve sevgilerimle....

Hep merak etmişimdir;
Bir fotoğraf çekerken çeken ne hisseder?. Bunu kendimden yakınen biliyorum..
Bir fotoğrafı izleyen ne hisseder?!.. Bunu gerek birebir- karşılıklı konuşmalarda ve gerekse bu tür paylaşım ortamlarında anlayabiliyoruz...
Peki hiç soruldu mu, çekilen ne hisseder...
Bu da diğerleri kadar çok önemli benim için..
Böyle kurgu fotoğraflarda ve belgesel çalışmalarda fotoğrafının çekildiğini farkeden ne hisseder?
Belgesel bir fotoğraf çalışması sırasında karnıma dayatılan dönerci bıçağının sapını tutan kokereçcinin hislerini tahmin edebilmiştim..
Ama diğerleri...
Özellikle seni fotoğraflarken..
Bunu hiç sormadım dışımdan, ama içimden hep geçirmişimdir... :)
Ne güzel anlatmışsın..
Seninle fotoğraf konuşmak da, çekmek de, modelliğin de, düşüncelerini öğrenmek de güzel şey be dost..
Bunlar için de teşekkür ederim. Modelliğin için de..
Durumlar ister çükibik olsun, ister fikibok farketmez.. :))
Fotoğraf güzel şey.....
Selam ve dostlukla..........

Söylemeyi unuttum, bir de koku var. Tren kokusunu bilirsin. Kurum kokusu gibi. Rayların arasına uzandığımda işte o kokuyu hissettim. Hani şarabı yudumlarsın sonra genizde mayhoş bir buke bırakır işte öyle bir duygu. Bir de kalktığın zaman üstün başın kirlendi diye kızacak birinin olmaması çok güzel bir duygu:-) Şimdilik:-))

Sonrasında görcen sen gününü...... :)))))))

Sonra Ahmet Büke'nin öyküsü geldi aklıma:
"Eskiden farklı saatlerim vardı.
Gün doğumuna yakın, pencerenin kızıllaşan perdesinin ardından günün ilk treninin çığlığı duyulduğunda dedem Peynirci Arif namaz örtüsünü dürerdi. Sonra kasketini alır, ananemin geceden hazırladığı hamur dolu büyük tenceresiyle bütün gün mermer zeminde katmer açacağı dükkânına yollanırdı. İlçeye tütün parasına, pazara, iki metre basma pazene inen köylüler, ağır vücutlarıyla zamanlarını geçiren esnaf, öğrenciler, deliler gün boyu dükkandan eksik olmazlardı artık.
Ben bütün bunları bin defadır bilmiş halde yüzümü yıkarken yine çığlıklar gelirdi arka balkondan. Ananemin parlak tencere kapağıyla kesip kızarttığı puf böreğini yerken bir İzmir treni daha geçerdi. Balkona çıkardım. Koyu bir istim. Kargalar havalanmış. Kovalı yüksek çeşmeden su alan lokomotif yorgun bir ihtiyar gibi inlerdi. Akhisar İstasyonu’nda kadınlar, çocuklar, yoksullar ve mutlu insanlar inerdi.
Herkes uzaklaşırken ben demir yoluna varırdım. Raylara uzanıp uyumak hem en büyük hayalim hem de en büyük korkumdu. Tahtacı İsmet’in iki oğlu gözümün önünde kaç kez rayların arasına yatmışlar, sonra üstlerinden geçen katarın ardından kalkıp gülüşmüşlerdi. Galiba o zamanlardan kaldı çok sevdiğim şeylerden çok korkmam.
Akşam yemeğini yerken dedem dayımın gelmemesine sinirlenirdi. Yorgun parmaklarını masada tıkırdatırken Balıkesir Treni geçerdi. Oysa dayım sabah karşı ellerinde kostik ve boya lekeleriyle döndüğünde Soma Kömür Katarı çoktan kaybolmuş olurdu.
Biraz büyüdüğümde de takvimimi trenlere göre ayarlardım. “Ankara-Akhisar, ikinci mevkii, talebe”; elde mavi bir bilet, içimde tıkırdayan raylar. Şimdi düşünüyorum da hikâyelerimde yazdığım insanların çoğunu tren yolculuklarında tanıdım. Jandarmaların arasında kelepçeli katiller, kompartımanda cigaralık saranlar, kaçtıkları her hallerinden belli yaprak gibi titreyen genç kızlar, yanı başımda rakıya buz almaya gider gibi ölüveren ihtiyarlar...
Şimdi zaman zaman etrafımda akıp paçalarıma yapışan bu hayattan kaçıp doğruca Basmane’ye gitmek geliyor içimden. Bir kompartımana oturup dinlenene kadar ağlama ağlamak..."

Çok çok güzel bir yazı..
Paylaşımın için sağol dostum..
Çocukken trenle yolculuk yapardık..
Menemende oturduğumuz yıllardı..
Okula gitmiyordum henüz..
Menemen'den İzmir'e burunlu Magirus otobuslerle giderdik..
O zamanlar otogar Basmanedeydi..
Annemin kucağında kız kardeşim, babamın ellerinde bavul, ben ablamın elinden tutar, Basmane tren garına geçerdik...
Oradan Ödemiş trenine biner, Çatal istasyonunda ( hatırlarsın orayı..) inerdik.. İstasyon yanı kahvesinden köydeki jandarmaya telefon ederdik. Dedem araba göbnderir bizi aldırırdı..
Oysa şimdilerde hep bir acelemiz var..
Tren yavaş gidiyor diye otobüs ya da arabalrımızla yolculuk ediyoruz..
Trenler yavaş yavaş yitip gitmekte..
Ve ben o yılları özlüyorum dost..
Çok özlüyorum..
Ahmetin öyküsünün son 2 satırı benim duygularımı o kadar iyi anlatıyor ki..
Çıkarıp boynumdaki kravatı, çekip gitmek istiyorum buralardan..
Kopartarak zincirleri....
Bir kompartmana atmak kendimi..
Menzilini bilmediğim yolculuğa çıkmak...

Sevgili Tülün;
Bu kareler ileride birleşip kısa metrajlı da olsa bir filmi meydana getirecek...
Az kaldı... :))
Teşekkür, selam ve sevgiyle....

yeni sıfatım için teşekkürler sevgili Erdal:)

Merhaba sevgili Erdal!
Sen bir ömürsün... :))
Yüreğine sağlık..
Selam ve sevgilerimle..
Ne trenler geldi geçti, içlerinden seni getiren olmadı... :))
Görüşmek üzere...

Hay yüz bir kunduz aşkına:-) Sevgili Erdal, bir ken iki oldular. Gelde şöyle rahat rahat bir belgesel çalışalım. Elimde hiç kullanılmamış birinci el konular var:-)
Aydın yarışmasına yolladığın fotoğrafı nerde bastırdın? Baskı çok kötüydü. Başında durmadın mı?
Sevgiler

Abi o baskılar gerçekten kötüydü, arkadaş hatırına bastırdım "olmamış" ta diyemedim.

Sevgiler abilerim :))

Baskıları boşverin, bahane...
Sonuçlar için sizleri kutlarım, şahane....
Sevgiler kardeşlerim... :)))

Ama hata yapmışsın. Foto Kritiğe yollamıyorsun ki! Karşında Ara Güler Duruyor, Sabit Kalfagil Duruyor, Yusuf Tuvi duruyor. Fotoğraf onlara gösteriliyor. Demezlermi "bu mu dünya birincisi olan adamın fotoğrafı!" diye! Bir daha
asla yollama öyle kötü baskıları. Bu sana ders olsun.
Bir de sana tavsiyem. Bütün fotoğraflarını ortaya çıkarma. Kimseye gösterme. FK ya koyma. Çek koy kenara. İlerde sana uygun bir yarışma olursa ilk kez orda görülsün.Yıpratma fotoğraflarını. Sergiye hazırla. "Aaaa biz bu fotoğrafı daha önce görmüştük " demesin kimse.

Sonuna kadar haklısın.
Kulağıma küpe olsun...

dogru solemis birol abi

Merhaba Ebru!
Çok teşekkür ederim..
Selam ve sevgilerimle...

Merhaba Recep!
Çok teşekkürler..
Dost selamlarımla...

Merhaba Serdar!
Çok sağol..
Selam ve sağlıcakla...

Sevgili Serdar, sıra sende bilesin:-)
Tanışacağımız günü iple çekiyorum:-)
Düzdür

:)

seve seve ziyaretinize gelirim..ve ilk fırsatta gelicem..

Bekleriz... :)

Merhaba Özgür!
Evet bilinçli bir teslimiyet...
İsabetli ve güzel yorumun için teşekkür ederim..
Selam ve dostlukla...

:))
duydum Özgür...

;)

Merhaba Ahmet!
Sesler geriye gelmez elbet..
Ama hep oradadırlar..
Giderek azalan titreşimlerle...
Verdiği enerji raylara, gideni getirecek mi?!...
Kim bilir?
Kim bilebilir?!...
Senarist ve yönetmen olarak kutlaman için çok teşekkür ederim..
Oyuncuya kutlamanı seve seve iletirim...
Selam ve sevgiyle....

Merhaba Şükriye!
Çok teşekkür ederim.
Selam, sevgi ve dostlukla...

Merhaba Fahrettin!
Güzel sözlerin için çok teşekkür ederim..
Aynı mutluluk bizim için de geçerli...
Seni tanıdığma sevindim..
Tekrar bekleriz.....
Bu kez arabayı yavaş kullancam söz.... :))
Selam ve dostlukla....

:))

Yok abi bundan sonra jeeple gidelim gideceğimiz yere.Ne me lazım.Tamam cerrahsın ama parçalara ayrılırsak bizi kim birleştirecek:-) 130 la virajamı girilir abi:-) kurdeşen döktüm arkada:-)

Bir viraja girerken; arabanın kütlesi, çekim gücü, yere yakınlığı- yapışması, lastikleri, virajın eğimi, yolun yapısı vs gibi faktörler göz önüne alınmalı...
Haa unutmadan; bi de şöförün kim olduğu önemli.. :))
Tamam tamam bi daha jeeple gideriz... :))))

Merhaba Onur!
Çok teşekkür ederim.
Dost selamlarımla...

Merhaba Çağdaş!
Adam intihar etmiyor..
İntihar öyle edilmez.... :)
Boynundaki kemer değil, benzediğini de düşünmüyorum..
Teşekkür ve selamlarımla..