FOTOGRAFIN GUCU HAKKINDA...
Marmara Depremi’nin hemen ardindan bolgeye gittik ve araliksiz aylarca bolgede calistik. Depremden 3 ay kadar sonra depremzedeler ilk kez Adapazari Meydani’nda toplanarak buyuk bir miting yapti. Binlerce depremzedenin katildigi miting sirasinda on sirada guvenligi saglayan cevik kuvvet polislerinin bacaklari arasinda 4-5 yaslarinda bir cocuk gordum. Yorgunluktan yere cokmus gozleri uzaklara dalmis, birseyler dusunuyordu. Farkettirmeden birkac kare fotografini cekip diger fotograflarla birlikte gazeteye gonderdim. Ertesi sabah arkadaslarim arayip fotografimin mansetten tam sayfa kullanildigini soylediler ve tebrik ettiler. Ogle, Kadikoy haber burosunda gorevli bir arkadasim aradi ve cesitli illerden onlarca kisinin arayip yardimda bulunmak icin cocugun adresini sorduklarini soyledi. Istanbul’dan destek icin gelen 2 ekiple birlikte bolgeye dagilip butun gun kim oldugunu bilmedigimiz o cocugu aradik. Ilk gun sonuc alamadik. Bunun uzerine gazete, ertesi gun, "Bizi Ara Hayatin Kurtuldu" mansetiyle cocugun pesine dustu. Cocuk bulundu. Roportaj yapildi...
Izmirli hayirsever bir isadami, anne ve babasini depremde kaybeden bu cocugu, yaninda kaldigi issiz dayisi ve yengesiyle himayesine aldi. Dayi ve yengeye isveren isadami, cocugun da 25 yasina kadar tum egitim ve barinma masraflarini da ustlendi. Bunlari ogrendigimde neler hissettigimi hala tarif edemiyorum. Ama en cok "25 yas"a takilmistim. Cunku fotografi cektigimde ben de 25 yasindaydim!
2 yılı aşkın süredir fk yı takip ediyorum. bir kare ilk kez gözlerimi yaşarttı tebrik ederim.
Fotoğrafınız taranırken sanıyorum, kalitesi düşmüş.Aslında siteye yüklemek için değeri küçültülen fotoğraflarda bile önemli bir bozulma oluyor, kaldı ki siz dijital kullanmıyorsunuz.Neyse bunlar bir yana çok güzel bir kompozisyon, çok güzel ve ölçülü bir anlatım.Çok tebrikler!
Hem fotoğraf hem de arkasındaki hikaye gerçekten çok etkileyici.
Hikayenin mutlu sonla bitmesi ise hepsinden önemli sanırım.
Teşekkürler...