Sevgili dost, bu fotoğraf negatifden tarandı bu nedenle istediğim sonucu alamadım.PS müdahalesini de sevmiyorum biliyorsun. Bir gün şu karanlık odaya geri dönersem madencinin omuzuna el tutarız ve kağıdı biraz hohh larız:)
İyi akşamlar.

olurrrr :)

Ha karanlık odaya girip madencinin omuzuna el tutup hohh lamak.

Yada bilgisayar müdahalesi ikiside aynı bence.

Çok teşekkür ediyorum .Beğenmenize sevindim.Kontras fotoğraflar benim tarzıma çok gidiyor. Aslında diğerlerine nisbeten daha yumuşak bunda geçişler.Siz asıl diğerlerini görmelisiniz.

Tekrar merhaba hocam,
İlk fırsatta hepsini izleyip çalışmalarınızı daha yakından takip etmeye çalışacağım sevgiler selamlar..

Tümay hanım,dikkat ettim kadınlar erkeklerin gözlerinden daha iyi anlıyorlar.Sanki kadınlar erkeklerin gözlerinin içine daha dkkatli bakıyorlar gibi. Bu fotoğrafa yorum yapıp da gözleri gören ikinci bayansınız:)
Anneannem yaramazlık yapınca şöyle derdi:"Hay gözün çıkmasın emi:)"
Gören gözler dert görmesin.
Aydınlık günlere.
Dostlukla.

Zeki bey çok teşekkür ediyorum.Beğeniniz beni mutlu etti.Dost selamlarımla.

Sevgili Bora, Karabük benim çocukluk anılarımın içinde önemli bir yer tutar. Rahmetli amcam onun çocukları Demir çelik fabrikasında çalışıyordu.Evleri ise Yenişehirdeydi. O zaman karayolu hakgetire.Karabüğe ulaşmanın tek yolu demiryoluydu. Sırf kara trene binebilmek uğruna o zevki tatmak uğruna bir bahane uydururdum Amcamı özledim ben diye. Karabük ten hafızam da yer eden en büyük simge haddehaneler ve Şapka'dır. Sevgili üçmorlale Berat la da bu Şapka sayesinde tanıştık. Şapka o semtin en önemli bakkallarından biriydi.Şapka sadece bakkal değildi.Bir masal kahramanıydı.Ne sihirli Şapkaymış ki 40 yıl aradan sonra bir dost daha çıkardı içinden.
Şapkamı çıkarıp seni sevgiyle selamlıyorum.

Öyle bir yerde olmalıyım ki,
Ne karpuz kabuğu gibi,
Ne ışık,ne sis, ne buğu gibi...
İnsan gibi.
Orhan Veli
Çok teşekkürler sevgili İbrahim.

Ne zaman? Nerede? Ben neden görmedim!Çabuk söyle.

Evet o mavi gözlü bir madenci.
Demek senin de gözlerin mavi tıpkı Nazım gibi:)
Mavilikle

Uzaktan içine girebilmek.Fotoğraf bu duyguyu hissettirebildiyse amacına ulaşmış demek ki.
Teşekkürler.

Kimi zaman bir fotoğraf karesi alıyor insanı taa çocukluğuna kadar taşıyor. Bu fotoğraf da bugün böyle oldu. Teşekkür ederim vakit ayırdığınız için.

Merhaba Özge, o minik tebessümü ilk siz farkettiniz bu da dikkatli biri olduğunuzu gösteriyor.Bir de gölzleri mavi farkettiniz mi:)

bana yesil gibi gelmisti:)

Uzaktan yeşil gibi görünsede yanına yaklaştığında mavi olduğunu anlıyorsun:)
Bir de sürmeleri var.
Kömür tozundan.

bir kristal gözyaşı
değdiğinde
kırmızı bir karanfile
düştüğünde
toprağın tenine
bil ki kadınım
sesim kömür karası

bir sevda türküsünün
orta yerinde
duyulursa bir çığlık
toprağın yüreğinde
patlamışsa yangınlar
bil ki kadınım
sesim kömür karası

Sevgili Ahmet, çok teşekkür ediyorum içten ve sıcak seslenişin için.

Sevgili Ümran,tünel girişindeki duvarın beyazlığını yıllardır düşünüp dururum. Biraz koyu olsaydı nasıl olurdu diye.Ama sonunda döner dolaşırım yine bu orjinal halinde takılır kalırım.Demek ki bu fotoğrafın yazgısı böyle kesilmiş.
Hamit Kalyoncu hocam kitabını gönderdi.İçinde Mehmet Seyda ile ilgili bölüme baktım.Ben neden şiir yazdığı konusunda çelişkiye düşmüşüm biliyormusun!
Mehmet Seyda,Yanartaş romanının başına şu dörtlüğü koymuş.İyide etmiş.

Açılmış yerin altına
Sayısız kara kaplı kapak
Bu kapaklar üstüne kurulmuş
ZONGULDAK
Sevgilerimle.

Kendisinden ödünç alıp okuduğum için bir daha karıştırma şansım olmadı.Senin hafızan benimkinden kuvvetliymiş,bak yanılmadın! Ben de not aldım, sağolasın.
Sevgiyle.

Mehmet Seyda'nın kitaplarını İstanbulda sahaflarda bulursan benim içinde birer tane alırmısın! Tek bulursan fotokopiye de razıyım.Bir şekilde Zonguldağa yolu düşüp de kömür tozunu yutunca etkilenmeyen insan yok. Baksana bana! 13 yıl olmuş ayrılalı aklım fikrim ruhum hala orada.Yoksa beni madendemi unuttular Ümran?

Elbette, ilk fırsatta bulmaya çalışacağım. Hatta az önce başladım aramaya. Benim "Anahtarcı Salih" i okumak için alıp da geri vermeyen arkadaşımı aradım ve hayatımda ilk defa verdiğim bir kitabı geri istedim... Zonguldak Hikayeleri' ni de bulmaya çalışacağım ama biraz zaman alabilir.

Bu arada Seyda' nın dörtlüğünün senin aklında nerden kaldığını da buldum galiba:

http://www.derkenar.com/yazar/sinaciladir01.shtml

Kömür tozu yutmaya gerek yok be Birol. Yüreği olan her insanın zaten yüreğinin bir köşesinde bir maden ocağı vardır zaten.

"Yoksa beni madende mi unuttular Ümran?"

.............
......
.

Sevgiyle...

Girene "Uğur Ola", çıkana "Geçmiş Olsun". Zonguldak'ta kömür bitene, ya da kömür ocakları kapatılana kadar böyle sürer vardiyalar. Yani,Zonguldak'ın kapısına kilit vurulana kadar.
Sevgili Ahmet çok teşekkürler katkın için.

Çok teşekkür ediyorum katkınız için.

Sevgili Faruk,beğenmen beni de mutlu etti.
Teşekkürlerimle.

Birol Bey,ayrıntılı ve didaktik açıklamalarınız için çok teşekkür ederim.Tümüne imzamı atarım.Aslında bu tarz açıklamaları bu işe gönül veren herkesin okuması iyi olurdu.Dost selamlar...

Serdar Bey,çok teşekkür ederim nazik yaklaşımınız için.

Şimdiki görüntü düzenleme teknolojisi sayesinde bunları da hallediyor yeni kuşak ama ben bu halini de seviyorum.Arka planın belirsizliği insanı düşünmeye itiyor.