Sadece teşekkür ederim demek istiyorum. Çünkü aşağıda olan yazılara gösterdiğiniz ince yaklaşımın beni fazlasıyla rahatlatmıs olmasına rağmen yine de bu yazıların hiç olmamasını dilerdim demek istiyorum. Cevap veren kişi benim ama yine de bütün bu tepkilerimde veya eleştirilerde okuduğum duygularda hoşuma gitmeyen bir şeyler var. Yazdıklarımı silebilirim biliyorum. Ama silmek de istemiyorum bir şekilde... Yine de onlarda aşağıda kalsın biz hep yukarılara daha güzellere ve daha mavilere bakalım. İnce yorumunuz için çok teşekkür ederim. Ayrıca fotoğraflarınız için çok teşekkür ederim. Bugün kısaca baktım, çünkü çok geç. Bir sonraki sefere daha da ayrıntılı bakacağım, çünkü küçükken bile merak ettirici gözüküyorlar! Saygılarımla...

Güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim. Fotoğraftan hepimiz kendimize göre bir zevk alıyoruz.

Kimimiz yaşadığımız sokaktan bir anıyı bir fotoğrafla ve bütün duygularıyla evimize taşımaktan, onunla sonsuza kadar yaşayabilme duygusundan hoşlanıyoruz.

Kimimiz anlık bir duyguyu görsel olarak algılatan görüntüleri kağıt üzerinde görebilmekten ve bunun mucizesinden haz duyuyoruz. Kağıt, görüntü ve duygu mucisezi...

Kimimiz ise olayları belgelemekten haz duyuyoruz. Bunlar bence saymakla bitmez.

Benim fotoğraftan beklediğim şeylerden başka şeyler bekliyor olabilir herkes. Bu benim için de geçerli.

Diğer bir yandan görselliği öğrenmek de işin ayrı bir yanı.

Burada sergilemek ise bu heyecanı paylaşmak gibi geliyor bana. Puanlar, insanların birbirlerine karşı sergilediği tavırlar, bana fazlasıyla antipatik geliyor.

Aşağıda verdiğim cevapta ise yazan kişinin bana verdiği duyguları abartılı bir şekilde daha da ortaya çıkarmak istedim. Tatsız bir tavır hissediyorum çünkü o cümlelerde. Ve o duygunun nelerden ve hangi komplekslerden çıkabileceğini daha da vurgulamak istedim.

Her bir çabalamanın kendine özel bir değeri vardır. Beğenilir mi korkusu veya hata korkusu ile yapılan her şeyi çok sınırlı ve sıkıcı buluyorum. Sırf bu yüzden burada gördüğüm bir çok fotoğrafı birbirine benzetiyorum. Herkes beğenilen şeyleri bir kere de kendi çekmek istiyor. Sonra da ben de güzel çekebiliyorum bakın kompleksine giriyor. Bunlar bana göre fazlasıyla lüzumsuz. Çünkü aynı duygunun bin defa sergilenmesi ona anlamını yitirtiyor. Ve artık aynı kareler hiç bir anlam ifade edemez hale geliyor.

Ya da aşağıdaki gibi, sıradan bir insan olmak yerine söyleyeceği çok şey var havasında konuşan insanlar var. Beni sahiden ilgilendirmiyorlar. Paylaşım yoksa anlam da yok... O zaman gidip dersini başka yerde verebilir...

Sizi bu yazılarla birazcık bile bunaltmış olduysam ki oldum bunun için çok özür dilerim. Çünkü bütün bunların fotoğrafla alakası yok. Ve fotoğraf ruhunun ve sevgisinin bence bütün bu insanlık kompleksleri ile de alakası yok. Hatta onlardan uzak kalmanın huzurlu bir kalesi ve o kaleye giden bir yolu.

Sadece maviden hoşlandım ve bunu beraber yaşamak istedim. Sonra da böyle oldu. Özür dilerim. Ama yine de maviyi sevmiş olduğunuzu duymak çook güzel...

Mavili günler dilerim . .. Saygılarımla

Valla teknik olarak diyaframı kısarak aydınlığı kontrol etme fikri oldukça ilginç bir yaklaşım!... Her ne kadar, diyaframın alan derinliği ve onu dengeleyecek olan perde hızınının aydınlık, koyuluk için kullanılması, optik ve film ile ilgili bir gerçek olsa da, yine de sempatik ...

Diğer yandan polarize filtre, bulutlara kontrast atmakla birlikte benim çok sevmiş olduğum geri plandaki denizi beraberinde koyultacak ve de gökyüzü şu an gördüğünüz güzelim mavilikte olamayacaktı.

Ama kesinlikle kritik ve tavsiyelerinde haklı olduğunuz diğer bir konu varsa o da yelkenliyi orta noktaya yakın çekmiş olmam, yelkenlinin bana uzak olması ve elimde telephotomun olmaması. Canlı olabilecek bir kare yaratacakken ortada çekmiş olmam sahiden üzücü bir durum. Hatıra fotoğrafçısı olup çıktık bu bilinçsiz halimizle :) ...

Ama tabi kenardaki diğer çaprazı gösteren palmiyeler ve onun devamında da o çizgiye destek veren yelkenlinin beyaz yelkeni... Görünmez bir çizgiyi oluşturma durumunda gibiler... Belki de renklerinin dışında birilerine ilginç gelmesinin sebebi budur bu fotoğrafın... Ama tabi bu etki bazı gözlerce fark edilmiyorsa yine kendimi sorgulamam lazım ki, hatıra fotoğrafı kaygısı ile yaşayan benim bir fotoğrafçının bunu kesinlikle yapması gerekir.

Aksi takdirde bu kadar satmak istediğim bilgimi ve fotoğrafçı gözümü nasıl iddia ile ortaya koyabilirim ki... Nasıl daha yüksek puanlarla kendimi tatmin etme imkanına ulaşabilirim ki... İnsanın kendini iyi hissetmesi için insanların ona saygı gösterdiğini yaşamak herkesin hasretle beklediği bir ihtiyaç. Evet tavsiyenize uymam lazım kesinlikle!

PS: Hakkınızı yememem lazım çünkü 60 ASA sahiden başarılı olurdu. Ama ben sırf 64 ASA bulabiliyorum buradaki piyasada... Ama yine de sorun değil, söylediklerinizi aklımda tutarak bu yaz yine oraya gideceğim ve daha güzel hatıra fotoğrafları çekeceğim. Bundan emin olabilirsiniz. Maillerini atarak sizi gülümsetmek ve kusurlarımı telafi etmeye çalışmak benim için büyük bir mutluluk ve şeref olacaktır.

Değerli yorumunuz için çok teşekkür eder, güzel bir gece dilerim.

Saygılarımla

Teşekkür ediyorum. Sağolun :)