Teşekkürler.

Teşekkürler. Benimkisi kısa bir ziyaretti. Bu konuya tekrar dönmem için biraz daha zamana ihtiyacım var. Dostluk selamlarımla.

Bu güzel düşünceleriniz için teşekkür ediyorum. İzmir'den dostluk selamlarımla.

Çok teşekkürler.
Dostluk selamlarımla.

Teşekkür ederim. Dostluk selamlarımla.

Sevgili Mikail, uzunca bir aradan sonra senden eleştiri almak sesini duymak kadar sevindirici geldi bana. Bugün 2 temmuz şimdi senin bağlamanın tellerinden şakıyan bugulu sesini duymanın da tam zamanıydı hani.
Dostluk selamlarımla.

Ah, hiç sorma. Bugün türküler, semahlar, aldığımız nefes... yaşama dair her şey ve insanlığımız yaralı...
Görüşmek üzere.

Duyarlılığınız ve inceliğiniz için çok teşekkürler. Bir çizgi bulduk o çizgide sağa sola sapmadan yürümeye devam ediyoruz işte. Hayat böyle, arada tökezlediğimizde olmuyor değil. Ama her seferinde ayağa kalkıp Arınıyoruz üzerimizdeki tozlardan.

Sevgili Cemal, beğendiğine sevindim. Bu ocaklardaki bütün fotoğraflarımı eskiden filmle çekmiştim. Bu benim dijital teknolojiyle ve yeni kameramla çektiğim ilk fotoğraflardan biridir. Zonguldağa geri dönüp kaldığım yerden devam etmek istiyorum sanırım bu çok yakın zamanda gerçeğe dönüşecek.
Dostluk selamlarımla.

Her maden ocağının kendine özgü yaşayan ruhu vardır. Büyük patlamalarla anıldığından olsa gerek Kozlu hep derin bir acı vermiştir bana. Çaydamar öfkelidir kapanacağım diye, Dilaver üzgündür başkalarıyla birleştirecekler diye, Asma sevinçlidir. Karadon öfkelidir, Gelik hüzünlüdür, Amasra uzaktaki ulaşılamayan sevgili gibidir, Armutçuk hep yalnızdır. Kömür işletmelerine gittiğinde ocakların karekterlerine bürünüverirsin. Kömür tozu gözüne kaçar, elinle ovuşturursan daha da yapışır derin ıstırap verir. Üflesen geçmez! Toz, yüreğine işler yutkunursun ciğerine yapışır, göz kapaklarına siner sürme olur bir daha da çıkmaz. Ocakların yaşayan ruhu çektiğin fotoğraflara da yansır.
Ben Geliğe ilk gittiğimde annemin kayıp mandolininin izlerini aramıştım. Onun çocukluğunun geçtiği evi bulmaya çalışmıştım ama ne mandolini ne de o evi bulabilmiştim.
Gördüğüm, terkedilmişlik, yıkılmışlık, eskimişlik ve yoksulluğun resmiydi. Rahmetli babam ve halam düğünlerde harmonika çalarlarmış, lazca ve gürcüce şarkılar söylerlermiş. Eki bir fotoğrafta görüyorum onları.Bizim evde eskiden hep lazca konuşulurdu. Düğünlerde tulum eşliğinde horonlar tepilir, cenazelerde lazca ağıtlar yakılırdı. Beni oralara doğru yeniden çeken şey sanırım içimdeki müziğin ritmidir. O tınıdır belkide karelere yansıyan.
Sevgilerimle.

Güzel temenniler ve dilekler için teşekkürler.
Dostluk selamlarımla

Detayları ve ayrıntıları görüp çekip çıkardığınız için teşekkürler.
Dostluk selamlarımla

Sevgili Ünal, 2009 yılında 3 mart Kozlu grizu faciasının yıldönümü anma etkinlikleriyle ilgili olarak Zonguldaktaki dostlarımızla yapmayı tasarladığımız düşünceler var. O elim kazanın olduğu gece kazadan hemen sonra olay yerindeydim ve sonrasındaki bütün gelişmelerin birebir en yakın tanığı idim. Bu kaza ile ilgili gerçekler henüz gün yüzüne çıkmadı. Fotoğraflar da çıkmadı. Kısmet olursa Kozlu da bir sergi açmayı ve grizuyu anlatan belgesel fotoğraf gösterisi gerçekleştirmeyi planlıyoruz. Dilerim bunu gerçekleştirebiliriz.
Sevgi ve selamlarımla.

Merhabalar Birol bey; "O elim kazanın olduğu gece kazadan hemen sonra olay yerindeydim ve sonrasındaki bütün gelişmelerin birebir en yakın tanığı idim. Bu kaza ile ilgili gerçekler henüz gün yüzüne çıkmadı. Fotoğraflar da çıkmadı. Kısmet olursa Kozlu da bir sergi açmayı ve grizuyu anlatan belgesel fotoğraf gösterisi gerçekleştirmeyi planlıyoruz..." Bu tespit anlamlı, manidar..Dileğinizi yürekten destekliyorum.Keşke duysak, o günkü şartlar uygun olsada bizde katılsak...Ve hatta o tür bir serginin Ankarada da olmasını ne çok isterim...Belgesel... Daha amatöründe ötesinde amatör olan ben ve bazı belgesel tutkunu arkadaşlara da ışık olurdu...
Neyse sözü uzatmadan, o gerçekler gün yüzüne çıkar, hiçbir şey o olayın yaşandığı galerilerin dehlizlerinde kalmaz, haklı olan hakkını alır...Ve sizede dostlarınızla bu isteğinizi hayata geçirirsiniz umarım...Sevgiler, selamlar Ankaradan....

Barbaros Bey, öncelikle içten ve samimi duygularınız için çok teşekkür ederim. Benim ve grubumdaki arkadaşlarımın popüler olamak, hep önde yer almak, yükseklerde uçmak gibi bir derdimiz olmadı hiç bir zaman . Hayatın neyi göstereceğini bilemeyiz. O nedenlerle de çok fazla ortalıklarda görünmemeyi, çalışmalarımızı ortalığa yaymamayı tercih ediyoruz. Çağrıldığız taktirde gösterilerimizi ve sergilerimizi dostlarımızla paylaşmayı seviyoruz. Belgesel çalışmalar sonuç ta çok uzun soluklu ve zaman isteyen işler. Bizlerde öykülerimizin peşinden giderken kendimizi tamamen yaptığımız işlere adıyoruz. Bunun güzel meyvelerini de grubumuzdaki arkadaşlarımız yavaş yavaş almaya başladılar. Bunlarda bizim için sevindirici gelişmeler tabiki.
Sevgi ve saygılarımla.

Fotokritik kalabalıklaştıkça insanların birbirlerini bulmaları da zorlaşmaya başladı. Daha dün akşam bu konuyu arkadaşım Gökhanla konuştuk. Eskiden burada fotoğraf üzerine sayfalar dolusu konuşulurdu. Birisi fotoğraf yüklediği anda altında uzun uzadıya tartışmalar olurdu. Gittikçe kalitesizleşen niteliksizleşen bir fotoğraf anlayışı ortalığı sarmaya başladı. Böyle olunca da insanlar ellerini buradan çekmeye başladı. Kötü fotoğrafa kim bakmak ister! Bir de favori fotoğrafçı meselesi var. 800 kişi bir insanı favorisine eklediyse neden fotoğrafın izlenme oranı 100 ler de kalıyor! Her kes de bir bıkkınlık hakim. Umarım bu yakın zamanda kırılır ve tıpkı eskiden olduğu gibi fotoğraf üzerine adınlatıcı ve eğitici yazışmalar gerçekleşir.
Teşekkürlerimle.

Sevgili Serkal, sonuçta burası işçilerin yıkandıkları bir ortam ve banyoların her zaman bir mahremiyeti vardır. Elbette insana bu kadar yakın olduğun anda saygı ölçüsünü de elden kaçırmamak gerekiyor. En nihayetinde belgesel fotoğraf çekiyoruz ve neyi öne çıkaracağımız çok önemli. Ön kısımdaki işçiye net alsaydım bu sefer izleyicinin bütün dikkati bu iç çamaşırının ve başka şeylerin üzerinde olacaktı. Ama benim derdim başka. Bu nedenle bana yakın olan kısmı flü bırakarak ilgi merkezini arka kısımdaki iki madencinin üzerinde toplamak istedim. Zaten fotoğrafa ilk baktığızda öndeki işçi göze çarpsa da daha sonra ön tarafı unutup arka tarafa odaklanıyorsunuz ve dikkatler iki madencinin çorap izlerinde toplanıyor.
Renk tercihi ise tamamen anlatımla ilgili bir ton tercihidir.
Teşekkürlerimle.

İşte teknik budur...

K-ömür tozu insanın yüreğine bir kez yapışmaya görsün ondan sonra hayat "Ömür" tozuna dönüşüyor.
Teşekkürler.

Madenciye her ton yakışır ama gençlere biraz da farklı lezzetleri tattırmak lazım.
Teşekkürlerimle.

Barış üstadım,

SB den kastınız siyah beyazsa çok ilginç bir gözünüz var..

Estafurullah. Asıl üstada burada :) SB'la evet siyah beyaz kastettim. Birol Bey'in nefis SB'larını çok beğendim hep. Bu tonlama cidden çok çok iyi ama belgesel türündeki çalışmalar SB olunca daha çok vurmuştur beni hep. Saygılar ikinize de...