Emine’nin Yeşil Gözleri

Çeyrek asır önce ilkokula başladığımda tüm öğrenciler sıra ile okula tezek taşırdık. O günler batıdaki okulların ısınma problemlerini nasıl giderdiklerinden habersiz, sobayı bulduğumuza şükrederdik. Okula tezek taşıdığımız o günlr hepimizin ayağında siyah, astarlı lastik ayakkabılar vardı. Çoğumuzun pantolonu yırtıktı. Önlüklerimiz hep bir beden büyüktü…
Yıllar sonra öğretmen olup yine doğup büyüdüğüm coğrafyada küçük bir köyde göreve başlayınca değişen hiçbir şeyin olmadığını gördüm. Öğrencilerim yine aynı lastik ayakkabıları giyiyordu. Okulun yakıt ihtiyacı yine tezekti. Ve önlükler ya bir beden küçüktü ya da bir beden büyük. Ve en önemlisi hala coğrafyamın çocukları bir gezginin kamerasına malzeme oluyordu. Bizim yaşamımızın bir parçası olan lastik ayakkabılarımız bir fotoğrafçının objektifinden akarken “iyi bir kompozisyon” oluyordu. Objektife bakan gözlerimiz tıpkı Afgan kızının bakışları gibi masumdu…
Ve bir gün elime fotoğraf makinesini alıp içimdeki fotoğraf aşkını dışa vurduğumda, o masum bakışlı çocukları -kendi öğrencilerimi- karşımda buldum.
Yer Çukurova’ydı. Ama biz aynı coğrafyanın çocuklarıydık. Aynı dili konuşuyorduk. O yüzden deklanşöre her bastığımda bir kompozisyon oluşuyordu. Hani derler ya, hayatımı anlatsam bir roman olur diye. Benim öğrencilerimin de objektifin karşısındaki her bir bakışı ayrı roman kadar derin ve anlamlıydı.
Hem bir birine benzeyen hem de her bakışı ayrı bir kompozisyon olan bu görüntüler kısa bir sürede birikti. Onları çevremdeki sanata duyarlı kimi arkadaşımla paylaştığımda bu fotoğrafların bir sergiyi hak ettikleri önerisini aldım. Bir sergi olacaksa bu görüntülerin sahipleri için olmalı dedim bende. Öğrencilerimin kimi zaman bilerek objektifime baktıkları kimi zamansa farkında olmadan yakaladığım görüntülerini onların hiç beklemedikleri bir anda karşılarına çıkardım.
Adına da EMİNE’NİN YEŞİL GÖZLERİ dedim. Niye mi? Onu inanın bende bilmiyorum. Belki de Emine’nin yeşil gözlerinde ülkemin tüm çocuklarını gördüğümdendir