vonnegut gökhan özcan

fatih'in sık dokuyan değerlendirmesini ve sizin
içe dokunan cevabınızı okudum. bütün bunları okumasaydım,
bu fotoğrafın coğrafyasını da bilmeseydim, muhtemel ki bu gözlerden
yine endişe ile korku karışımı bir duygu okuyor olurdum. çok belirgin
olarak bu duygu yansıyor çünkü. gözlerdeki o dalıp getme hali vuruyor insanı.
selam...

smeagol fatih çam

Fırat hocam; o çok sevdiğim "hititli bir yalnızlığa çıktı yolum"dan bu yana, böyle geri plan ile iç içe geçmiş; fonunu kader bellemiş insanların portrelerini paylaşmamıştın pek. sonunda o fotoğrafla aynı tarzda bir çalışma daha görmek sevindirdi beni.

bu fotoğrafta fon ile oluşan renk uyumu ve mavi sarı karşıtlığı çok iyi sonuç vermiş. netleme bu kez çocuğa yapılmış. zaten bir önceki fotoğraftaki gibi geniş bir yer ayrılmamış geri plana, böylece modele odaklanılması istenmiş. ben yüzdeki kaygılı ifadeden yine rahtsız oldum. sanıyorum fotoğrafın amacı da bu idi.

savaşın izlerini duvarlardan silmek illa ki mümkün, ve çok da zor değil... ama işte bu yüzlerden bu tedirginliği silebilmek ne mümkün.

sanıyorum "balkan defteri"nde buna benzer karaketr öyküleri izleyeceğiz. fotoğrafların kahramanlarıyla diyaloğun ne idi bilemiyorum, ama bize isimlerini ve onlar hakkında kısa bilgiler de sunabilsen iyi olmaz mı ?

bu arada köşeleri karartman fotoğrafları daha da güzelleştirmiş. tonlamalarının ayırt edici özelliğini anlayamadım, ama sana has olduğunu söyleyebilirim.

paylaşımın için teşekkürler.