XI

Kırıntıların varisi ben yoruldum kendimi dinlemekten;yaşanılmasıgereken duyguları hapis etmekten. Belki de pervasızcayaşamışım hiçfarkında olmadan. Ama öyleyse nerede mutluluk(!)

Bilmeden kendimi incittim. Ve bilmeden başkalarınıöfkelendirdim.Bilmediğim bir yolda giderken o kadar çokbilmediğimşey yaptım ki, fevt etim kişiliğimi. Yok ettim bendekibir başkabeni. Artık nefesalıp vermek güç. Bir şeyler boğazımdadüğümleniyor ve soluk almama engel oluyor.

Ben beni yaratmadım. O zaman bu kadar kusursuz olamazdım.Şimdigidiyorum arkamda ayak izleri bırakmadan. Belkifütursuzluğumdan beklide var olamadığımdan.

Hayat büyük ve ben çok küçüğüm. Yokluğun ummanındaherkeseelveda…

Yarım kalan bir profilimdeki tebessüm. Artık yarımlarım bile yokbirbütün oluşturabileceğim…


Elveda sevgili dostlarım.


Birdaha ne zaman fotoğraf yüklerim - yükler miyim(?) bilmiyorum.