kontrPUAN

çok kişisel birşeyler yazmışsın eTo. puana da kapalı.. o vakit ben de kişisel birşeyler yazayım pastel boya ile ilgili.... tüm öğrenciliğim bir yerlere birşeyler çizerek geçti. pardon çiziktirerek. ama tüm ilkokul boyunca pastel boya ile çizim yaptığımızdan, çizim yeteneğim ilk defa 5. sınıfta örtmenimizin onur isimli arkadaşımızı sıranın üzerine konmuş bir sandalyeye oturtup, "hadi, şimdi kurşun kalemle arkadaşınızı çizin" deyince ortaya çıktı.. ilk 10-15 dakka herkes birşeyler karalamaya uğraşıyordu. sonra biri "örtmenim emre'nin çizdiğine bakın!" diye bağırınca önce sınıf bir toplanıp inceledi ve akabinde sınıfın yarısı benim çizimime bakarak kendi resimlerine devam etti : ) çizebildiğimin ilk defa farkına varıyordum.. ortaokula başlayınca dedem bana 68'lik midir 72'lik midir şimdi sayısını bilemediğim böyle bavul gibi bir pestel seti hediye etmişti. (dedem eczacı olmasına rağmen sadece sevdiği için küçük bir kırtasiye dükkanı açmıştı. sürekli zarar etmesine rağmen kapatmıyordu..) ilk defa o zaman sevmiştim pasteli.. sevmek ne kelime, kafayı yemiştim. hiçbir arkadaşımda yoktu.. arada boyaları renk skalasına göre diziyordum zevkten.. 2-3 gün en sevdiğim oyuncağım olmuştu.. ama gel gelelim resim dersinde yine pastel resimlerde sıçıyordum.. deniyorum olmuyordu. allahtan örtmenim gülören salar bir gün spor konulu karakalem çizim yaptırmıştı da resim yeteneğimin farkına vardı.. hatta futbolda bir gol anını çizmiştim. gülören hoca resme bakıp "emre sadece ağların dalgalanışını yüzünden sana bu dönem 5 veriyorum. artık rahatsın" dediydi.. ben de pastel boyayla güreşmekten bir süreliğine kurtuldum : ) liseye kadar da 2 yıl boyunca da bana hep sınıftan ayrı kara kalem ödevler vermişti sağolsun... lisedeki resim derslerini ise pek hatırlamıyorum.. ciddiye almamıştım genel liseli tribi dahilinde.. bir takım ödevlere gülören hocamın zamanında beğenmediği "sen daha iyisini yaparsın" diyerek tekrar yaptırdığı resimleri vermiştim de okula asıldıydı (ahah çok megaloman bir moddayım) ama pastel boya yaptım mı hatılamıyorum.. suluboya yaptığımı ve fena olmadığını hatırlıyorum hocam "güzel olmuş ama yağlıboya gibi suluboya çalışmışsın demişti". ben de "bana ne ulan neyse ne işte. güzelse tamamdır.." dediydim : ) o pastel çantası olduğu gibi duruyordu dedemden bir anı olarak... pastel boya tekniği mi bana tersti bilmiyorum ama sevemedim bir türlü. hatta nefret ettim. pastel boya, boyamaktan çok sanki yenecek birşey gibi duruyordu.. detay veremiyorduk. hakimiyetimiz kısıtlıydı.. pastel ile yapılmış bir sanat şaheseri görmemiştim. e ne boka yarardı bu pastel boya o zaman? türk gencinin sanat ile olan ilişkisini baltalamaktan başka? ....

nazza nazan turhan

yanlış yazdımm:) Nova Color olcaktı.. ..hatta o zamanlar pastel boya almak bile lükstü. 6'lık Nova Colorlarla idare ederdi çoğu çocuk, boyamaya kıyamazdık bile.. kırılınca biri dünyamız kararırdı:)hatta arkasını döndürüp 'bak zehirli diil' yazısını gösterip ağzımıza sokardık:)zaten onlar da zehirli diye piyasadan kalktı sonra (gözlerim hala kırtasiye vitrinlerinde o ev şeklindeki kutuyu arar:).. ya da kuru boyalarla.. hani ucunu açmaya çalıştıkça inadına kırılan.. o günler daha güzeldi ama.. biz en azından boyalarımızla mutlu olmayı biliyorduk.. şimdi çocuklarımıza bakıyorum da, öyle bir tüketmişlik var ki gözlerinde, her şey öyle sınırsız sunulmuş ki.. elde ettikçe daha fazlasını istiyorlar.. şanslılar mı? yoksa biz daha mı şanslıydık.. bir yandan sevinip bir yandan üzülürken ben bu konuda henüz bir karar veremedim.. sanıyorum ki bazen mutlu olmak için ya da mutlu olmayı öğrenmek için "24lük pastel boyam olsun lütfen"in geçmesi gerekiyor bir çocuğun içinden.. çocukluğu geçmeden olması şartıyla tabi.. çok tatlı bir düşünce, çok tatlı bir fotoğraf.. çocukluğa uzatıyor insanı gerçekten.. teşekkür ederim.. sevgiyle..

umutcan umut can dede

fotoğrafınıza bakmayı bıraktım yazıyı okumaya daldım inanın :) çok güzel, her şey tonlamalar, doku ve renkler tebrikler...

kayi Kayıhan Kayı

Ertuğrul Bey Selamlar, Tam yorumumu yazacakken yaşınızı merak ederek tanıtımınıza bakmak ihtiyacı hissettim. Sizin zamanınızda iyi kötü pastel boya varmış. Ben sizden çok yaşlı değilim ama ağabeyiniz sayılırım. Hani derlerya bizim zamanımızda. Bizim zamanımızda oda yoktu. Pastel boyayı ben orta okulda gördüm. Kırtasiye malzemeleri hakikaten pahalıydı ama ailemiz sırf biz okuyoruz diye her türlü masrafı yaparlar hiç birşeyden kaçınmazlardı. Biz böyle gördüğümüzden bizde çocuğumuza aynı yaklaşımı gösteriyoruz. Herkesinde böyle yapması gerektiğini düşünüyorum. Saygılarımla, Kayıhan

diskuso oguz altun

Haklısın Ertuğrul, Hatırıyorum, babamın kırtasiyeciğe gittiğimizde cebinden güçlükle paraları çıkarıp, dükkan sahibine verdiğini. Elimizdeki malzemeler en iyi şekilde kullanılır ve dönem sonunda parmak büyüklüğündeki boyalar, tırnak büyüklüğüne gelirdi. Şimdiki çocuklar şanslı, ama şanslı olduklarının ne kadar farkındalar o belli değil. Sevgi ve muhabbetle...

nba N.Burak Aktaş

Merhaba; Bir de "novacolor" vardı;elimiz ayağımız boya olmazdı,bir de rahat rahat emerdik tadı da gelmezdi garip bir şeydi meret... Güzel çalışma... Görüşmek üzere... Burak

yellowraven Erhan Dayı

Merhabalar Ertuğrul Bey. Oldukça simgesel bir çalışma üretmişsiniz ve hedeflediğiniz çağrışıma da uygun buldum. Eğik açı güzel bir hava katmış. Yukarıdaki kaldırım kenarları da olmasaymış keşke. Haklısınız gerçekten de eskiden çok pahalı olan şeyler şimdilerde oyuncak oldu. Ama eski çocuklar kadar değer de bilmiyor şimdikiler ne yazık ki. O uyduruk pastel boyalarla ne resimler yapardık. Hatta hiç unutmam en son olarak bana oldukça lüks çantalı bir pastel boya takımı hediye edilmişti de kıyamadığımdan bir kere bile kullanmamıştım...Sonra biz büyüdük artık pastel dünya bize uzak kaldı ben de yeğenime hediye ettim o seti. Neyse bana bunları hatırlattınız. Teşekkür ederim. Çalışmanızdan dolayı da tebrik ederim. Işığınız bol olsun.