inanın asıl hayıflanması gereken benim. bu fotoğrafları sadece bir gün içinde çektim (memluk serisini)...

haliyel meseleyi bütün yönleriyle yakalamk, daha iyi açılar, ışık koşulları, şartlar, detay ve anlar yakalayabilmek mümkün olmadı. kahire'de kaldığım iki aylık süre içinde "dün ve bugün" temalı bir seri hazırlamayı kafamda kurmuş olsa idim çok daha iyi bir seri çıkabilirdi. ama bu da bir ilk adım oldu benim için.

fotoğraflarımı beğenmenize çok sevindim. karşılıklı eleştiriler, fikir paylaşımları ile hep birlikte örrenip fotoğrafımızı geliştireceğiz; bunun için buaradyız. siz de fotoğraf yükelemeye başlayın bence, iyi kötü demeden :)


bu arada bu seriyi bütün bir biçimde görebilmek için:

5asirlikhikaye.blogspot.com

adresine bakabilirsiniz; orada meseleyi biraz daha iyi anlatabildim sanıyorum...

ilginiz için çok teşekkürler, selamlar.

kahirede ben iki gün kalmıştım, siz iki ay...

çok güzel dolu dolu geçmiş...şüphesiz bu bilinçle gitseydiniz memluklerin ruhunu şad edecek daha nice fotoğraflar getirirdiniz...ki bunları görünce bile neler kaçırmışım diye üzülmekle birlikte sizi kıskandım:)


5asırlık hikayenizi görmüştüm tebrik ederim...sizden iyi bir belgesel izleriz yakında:)

Unutulmuşluk sinmiş kahireye, evlerine , tarihine, bilicimize...nedenleri arasında 'unutulan İmam Şafii' de olabilir belki..ne dersiniz?

ne önemli bir noktaya değindiniz... imam şafi'nin türbesini bilen taksiciye zor rastlıyorsunuz orada. civarda olduğunuz öğrendiğimiz rabiatü'l adeviye'nin türbesini ise bulamadım bile...

büyük alim şafi'nin türbesinin hemen yanıbaşında süregiden hayatı; cami kapısının dışında aldığı fül yiyeceğinin çekirdeğini avluya tüküren; tezgahından yere düşüp toza bulanan hurma tatlısını tekrar tezgaha koyanlar... ama o özen, o titina, o ulvi çabanın yerini bunların aldığını görmekti canımı sıkan; yoksa şu klasik "onlar bizi sırtımızdan vurdu kardeşim" basitliğine kaçan kronik arap düşmanlığı ile uzaktan yakından alakam olmadı.

aksine orada tarih kitaplarında ve müzelerde nesiller arasında, dahası türk ile arap arasında bağların koparılmak istenmesine inat; türk olduğumu öğrendiğinde herkesin tavrının değişmesi ve yüzünde bir gülümseme belirmesi çok güzeldi.

kom ombo'dan edfu'ya dolmuşla gitmeye çalışırken buna izin vermeyen polisin (turistlerin şehirlerarası dolmuşa binmesi güvenlik nedeni ile yasak) türk olduğumu öğrendiğinde gülümseyip, "arkadajj" deyip izin vermesi; edfu-luksor dolmuşunda dolmuşçunun önce hezeyana kapılıp sonra türk olduğumu duyunca "niye baştan söylemiyorsun kardeş" demesi, ürdün'ün akabe şehrine geçen feribotta gümrük görevlilerinin türkiye'den geldiğimi öğrenince beni kolumdan tutup sıranın başına geçirmesi...

arada hala çok güzel bir bağ var aslında, ve içten içe devam ediyor bu. fransızların okullarda okuttuğu kitaplara inat devam ediyor. mehmet ali paşa döneminde ve dünya savaşında ortaya çıkan gerilimlere rağmen.


her neyse, konuyu dağıttım :) imam şafi'nin anlattıklarının özüne dair bir şeyleri es geçiyor günümüz arap toplumları sanki. o tevekkül-atalet hattı belirsizleşiyor, blog'da da yazmıştım; iyi müslümanlığı alnında secde izi olmasından ibaret sayıyorlar. oysa seni secde etmeye iten mana, dünyadaki değerinin çok da nühim olmadığı; ve kendinden önce düşünmen gereken şeylerin varlığı olsa gerek... işte bu noktada gazze'deki drama sırtını çeviren bir mısır gerçeği bize İmam Şafi'nin unututlmasının nelere mal olduğunu gösteriyor belki...

şüphesiz...''Unutanlar unutuluyor''

benim dikkatimi çeken başka konu ise, firavunlar dan kalanlar daha bir itina gösterilirken -belki turistler onlar için geliyor diye malum gelir kaygısı- sanatsal eserler çürütülüyor...tarihte her medeniyet kendi sanatını mimarisine yansıtmış bu beni çok etkiler...misal selçuklu mimarisini görür görmez tanırız, osmanlı onun üzerine bambaşka bir sanat inşa etmiş, memlukse daha şaşırtıcı, keza buharayı bağdatı tahranı emevileri de anmadan geçemeyeceğim...oysa ki pek övündüğümüz uzay çağımızdan takdire şayan 'işte budur- diyeceğimiz bir mimari yok!!sinan taklidi camiiler...gri kişiliksiz apartmanlar...tbir medrese köşesinde yada camii taç kapısında restorasyon görürüz...oyma taşların yerine beyaz düz taşlarla 'yama' yapılmıştır...taş işçiliği bu devirde çok daha kolay yapılmalı değil miydi?ve daha da zarif olmalıydı...kapıları açmadım bile...insan ruhunun inceliği yok artık...hayatımızda yapılarımızda kapılarımızda yok...
şimdi biz yıkıtılar arasında bulduklarımız 'hüfleyip' cebimize koyuyoruz...

modern mutfak tasarımları vardır ya, en çok onlara gıcık olurum. siz böyle söyleyince aklıma geldi... benim için mutfak, çiçekli fayanslar, çiçekli tencerelerdir. yemek yapıyor olmanın ruhu budur. şimdilerde "salt estetik" icad edildikten sonra arık restoran yahut otel mutfağı gibi tasarlanmış "işyerlerinde" yemek yapmanın tadı olmasa gerek...

benzer bir konu bu, alakasız gibi ama :) insan ruhunun inceliğini kaybetmesi ciddi bir sorun. birine "bana masal anlatma" demek, gülümseyene "ne sırıtıyorsun" demek... mustafa kutlu hikayelerinin anti kahramanları gibi olduk...

bir de estetik meselesi var tabi. bana ebru'nun estetiğini anlatabilir misiniz ? ters tutsan ayrı, dikey tutsan ayrı... tek bir hamle ile bambaşka bir görsellik. batıcıl estetik kuralları ve algısı ile ne kadar yorumlayabilirsiniz ki bunu. oysa güzel olan yine güzeldir, güzel olan; batının keşfedilmiş, hesaplanmış altın oranları, derinlik, renk uyumu muahbbetlerinin ötesinde de var olabilen bir güzellik değil midir. minyatür'ü gören biri kafasında yalnızca batı estetiği ile dolaşacak olursa o perspektifsizliği anlayamaz ve bir muhteşem güzellikten bihaber göçer. oysa minyatürü yapan, gerçeğin aynadaki yansımasına odaklanmıştır; onun içini gerçeği olduğu gibi göstermektir asıl çirkin olan.

tamam sadelik de güzel. ve sadelik uzak doğu sanatının, japon mimarisinin en temel özelliği. ama orada bi ruhu var be abicim. şimdi üzeri siyah cam ile örtülmüş upuzuzn bir binanın o ruhsuz, o asık sıratlı, o meymenetsiz hali ile bir eski osmanlı evinin samimiyeti, muhabbeti, bizatihi duruşu ile anlattığı hikayeler bir midir ? yeni estetik algısı/yorumu adına tecrübe edilmiş bir güzellik geleneğine büsbütün sırt çevirilmesi tuhaf.

evet, Adana'da taşköprü'nün restorasyonu resmen bir tarihi eser katliamı oldu. ben de bu inceliksiz, özensiz yeni nesil sanatını anlayamadım...

kazablanka'da sultan ikinci hasan camisi var. amman'daki kral abdullah camisi iyidir. kahire'de sultan hasan camisinin hemen yanındaki rıfai camisi muhteşem, yine merkez ramses meydanında gayet güzel bir fetih camisi var.

bu örnekler, eski mimari usülün, yeniden yorumlanabileceğine dair güzel örnekler. bu bütüncül bir mimari uslup yaratmaktansa, eskinin üzerine her daim yeni eklentiler yapma yoluya estetik geliştirmek çabasının bir ürünü. bizim için belki ideali bu idi. ama şu anda islamabad'da bulunan faysal camisinin de bulunduğu bir proje yarışmasında seçile seçile kocatepe'nin projesi seçildi :)

ter sgiden şeyler var evet, ama güzel bir tartışmaya vesile oldu. içimizi döktük :)

selamlar.

bu yoruma teşekkür etmeyi unutmuşum. en hazzetmediğim şeylerden biridir yorumların cevapsız bırakılması, ama unutmuşum işte :)

çalışmalarıma ilgi gösterdiğin için teşekkürler.

çok beklediğinde de sokağın doğallığını kaybediyorsun onur abi, ne yaptığını merak etmeye başlıyorlar :)

arkadaki çocuğun amcalarla çakışması kötü oldu haklısın, Allah'tan t-shirt'ü beyazdı da, biraz daha belirgin kalabildi. burada, http://www.fotokritik.com/803360 buna benzer bir dikey derinlik denedim. kenardan fazlaca kesişimin nedeni bu. bir de şu kaan yaren'in tarzı olan radikal kadraj kesimini deneyeyim dedim. sağda biraz daha bölge olsa fotoğraf ferahlardı, haklısın. ama işte burada biraz da o ferahlığı bozmak, rahatsız edici bir radikallik yakalamak istedim. deneme bunlar tabi...

diyorum ki mısır'a bir gün yolun düşse çok iyi fotoğraflar çıkarabilirsin, tam senin sevdiğin şehir-insan türüne uygun imkanlar sunar. bir de içten içe bisiklet cenneti olan güney doğu asya'ya gitsen ne fotoğraflar çekeceğini düşünüyorum :)

ilgini eksik etmediğin için çok teşekkürler.

bu arada http://www.fotokritik.com/809674 fotoğrafım, fotoğraf sanatı kurumunda ayın iyi fotoğrafları arasında sergilenmeye deüğer bulundu. çok da mühim bir şey değil ama, ilk defa bir fotoğrafım için bir şekilde ödüllendirilmiş oldum :)

selamlar.

Tebrik ederim Fatih. Çok sevindim. Bence önemli bir ödüllendirme. Böylece daha fazla kişiye ulaşabileceksin.

Kaan Yaren dedin de benim de uzun zamandır kafamda gezdirdiğim bu tarz bir kadraj var ama çok uzun zamandır sokakta fotoğraf çekmeye çıkamadım. Aklımda çeşitli kadrajlar var. Ama yaklaşık 1.5 senedir tıkandım kaldım, yurt dışına da gidemiyorum. Çaresiz farklı tarzlara yöneldim (Bkz. deviantart)

Bu arada sevgili özgür çakır, ispanyada çektiği bisikletli bir fotorğafı bana armağan etmiş :)
http://oscarsnapshotter.deviantart.com/art/107-83033556

Senden şu kıvamda fotorğaflar bekliyorum ileride...

http://www.fotokritik.com/207254

Müthiş heyecanlandırdı beni bu fotoğraf. Gören gözler için çok ama çok başarılı bir çalışma. Siyah beyazın lezzetini tatmana henüz var, ama özellikle ışık kullanımına ve kadrajın başarısına dikkat etmeni istedim.

sadece ışık mı... Ömür Değirmenci fotoğrafında gölge kullanımı, sanki ışık kullanımından apayrı bir unsur gibi. bak o fotoğrafta modeli dengeleyen bir de gölge model var.

bir başka örnek: http://www.fotokritik.com/984723

http://www.fotokritik.com/567316

http://www.fotokritik.com/486452

http://www.fotokritik.com/472103


Ömür değirmenci siyah beyazı da çok iyi kullanıyor, renkli fotoğraflarında s, yahı bir renk olarak da iyi kullanıyor. hani benim memluk serisindeki bir fotoğrafta buna benzer bir muhabbetimiz olmuştu zaten.

senin için bi siyah beyaz yükleyeceğim birazdan :) aslında hazırlayacağım serinin (tapınak bekçileri) genel tonuna uymayacak ama siyah beyaz halini de sevmiştim ...